Een Bib straalt meer dan een ster

Een Bib Gourmand is de Michelinster van 2014, maar geen garantie voor een vlekkeloze avond, aldus Ronald Hoeben.

Bijzonder

Bib Gourmand-restaurants zijn de nieuwe sterrenrestaurants. Met een Bib Gourmand beloont Michelin – in een aparte gids – restaurants die onder de 35 euro een verzorgde driegangenmaaltijd serveren (voor restaurants in Amsterdam, Brussel en Luxemburg is de grens 36 euro). En omdat menigeen de Michelinster als het synoniem van ‘duur’ ziet, is de bib in deze crisistijden magnetischer dan de ster. Maar een ster is niet altijd duur en een bib niet altijd goedkoop. Een bib gourmand belooft namelijk alleen de mogelijkheid tot een maaltijd binnen de gestelde grenzen, soms moet er close reading van de menukaart aan te pas komen om de aanbieding eruit te distilleren.

Hoe dan ook, BrasserieNL, verstopt in een voormalig KPN gebouw midden in een Leidschendamse woonwijk, zouden we zonder de Michelin-verwijzing nooit gevonden hebben. Een restaurant met een telefoonthema dat aan het KPN verleden refereert: we zien de uitvinding van Bell terug op het behang en er staan door de hele zaak klassieke toestellen uitgestald. Met witte telefoons naast twee centrale schemerlampen, een stapeltje lectuur en een Chesterfield-zithoek houdt de eetzaal het midden tussen een hotellobby en de restauratie van een zalencentrum.

Het keuzemenu van drie gangen voor 34,50 euro plaatst BrasserieNL duidelijk binnen de Bib-marge, maar brood op tafel vergt hier een extra investering van 2,50 euro.

Aan tafel

De bediening is even vriendelijk als knullig, het aperitiefmoment gaat verloren door een wijnkaart die maar niet komt, informatie over losse glazen champagne – die vriendelijk geprijsd blijken op 9,50 euro – krijgen we alleen na vasthoudend door rechercheren.

Op het bord

In de nogal vlak smakende bisque van kreeft (12,50 euro) waarin het weliswaar wemelt van de garnalen, voert de smaak van groene aspergetips evengoed nog de boventoon. Dat kan de bedoeling niet geweest zijn. Beter is de salade van halve kreeft met limoenmayonaise en aardappelchips (18,50 euro) die terecht geafficheerd wordt als ‘NL klassieker’.

Alle hoofdgerechten kosten 18 euro. Voor zuurkool met fazant, mijn favoriete gerecht in dit seizoen, is dat dus vriendelijk geprijsd. De garing van de fazant is voorbeeldig, maar de zuurkool is van elk spoor van zuur ontdaan: weg verrukking. Lollig dat er een Laguiole-mes naast ligt, alleen jammer dat het gekarteld is.

De goed gegrilde heilbot (ook dus 18 euro) rust op een talud van knolselderijpuree, omgeven door Hollandse garnalen en beurre noisette (bruingebakken boter), waarvan de notigheid met toegevoegde nootjes onderstreept wordt. We laten nog een supplement frieten aanrukken, die komen in een puntzakje naast een bakje mayonaise, ik gok Remia. Het zijn vast niet de ‘dikke frites’ die volgens de kaart de côte de boeuf voor twee (58 euro) begeleiden.

Je zou bij een restaurant dat op ‘NL’ eindigt een NL-kaasplankje verwachten, toch wordt Nederland tussen Frankrijk en Italië alleen vertegenwoordigd door Leidse Sleutelkaas.

De rekening

Die bedraagt 141,60 euro. Inclusief twee glazen champagne, vier glazen wijn, en naast het genoemde kaasplankje een matige ‘ananaspizza’ plus twee espresso. Het (kraan)water was gratis. BrasserieNL is een doorsneerestaurant, daar voegt de gloed van een Bib Gourmand weinig aan toe. Bovendien ken ik restaurants met een ster waar je voor dit bedrag ook terecht zou kunnen.