De komende tien jaar ben ik workaholic

Bram Suijker viel op als bleue zoon in tv-serie ‘Volgens Robert’. In 2014 is hij te zien in het vervolg, ‘Volgens Jacqueline’. Ook speelt hij bij het Nationale Toneel en op de Parade.

Foto Karen Scheffers

Hij kan hartverscheurend beteuterd kijken. Als Bram Suijker als bleue puber zijn vader ziet zoenen met diens maîtresse in de comedyserie Volgens Robert, zie je in zijn blik een wereldbeeld verkruimelen. Sinterklaas bestaat niet. Punt. Wat rest is verbijsterd onbegrip. Arme knul. Je wilt om hem huilen en lachen tegelijk.

Of zie Suijker in de voorstelling Toen geluk en ongeluk zich in elkaar vergisten. Op blind date met Lotte Driessen wordt hij compleet omver geblazen door haar vastberaden rouwverwerkingsgeklets. Suijker luistert slechts; zijn expressie varieert van overweldigd maar beleefd tot begripvol en meelevend. En al is het spel, de acteur lijkt ter plekke ook echt te luisteren. Hij neemt op toneel de tijd, denkt na, laat haar woorden bezinken, en als hij uiteindelijk reageert raakt het recht in het hart – dat van Driessen én van het publiek.

Bram Suijker (1989) heeft ontegenzeggelijk komisch talent. Maar hij wil zich zeker niet in dat ene hokje laten vangen. „Ik wil alles doen. De komende tien jaar, minstens, word ik een enorme workaholic.”

Suijker studeerde vorig jaar af aan de Toneelacademie Maastricht met de persoonlijke solo De naakte waarheid. Sinds zijn afstuderen was hij te zien in Volgens Robert en Van God los, in korte films, op De Parade en het Fringe Festival en stond hij op toneel in Het Stenen Bruidsbed bij het Nationale Toneel. Bij dat gezelschap doet hij de komende anderhalf jaar het ene na het andere project: Shakespeares De Storm, de herneming van De Prooi en Tasso. In 2014 komt Volgens Jacqueline op tv, het vervolg van Volgens Robert, en in de zomer hoopt Suijker weer op de Parade te staan, nu met een zelfgeschreven sprookje.

Maar Suijkers ambities worden niet belemmerd door landsgrenzen: filmen in Amerika, werken met Kevin Spacey en Peter Brooks. En: „Het lijkt me waanzinnig om in een Scandinavische serie te spelen, die zijn van zulke enorme kwaliteit. En Zweeds of Deens schijnt tamelijk makkelijk te leren te zijn.”

Zijn voorbeelden? Bram Coopmans en Pierre Bokma. „Bij hen zie je totale transformatie, muzikaal spel en technische virtuositeit. Maar ze kunnen dat op toneel tegelijk allemaal loslaten. Alsof ze een scheurtje in zichzelf maken waardoor het publiek bij hen naar binnen kan kijken. Ze spelen een rol, maar ze zijn het ook zelf. Zo transformeren en tegelijk zo ‘echt’ zijn; dat is het hoogst haalbare bij acteren.”

En de gedroomde rol? Hamlet, uiteraard. „Dat moet gewoon. Het liefst vóór mijn dertigste.”

Herien Wensink