Nrc.next-redacteur Thomas vertelt hoe hij met succes ‘verdween’

Nrc.next startte op 16 december een experiment: redacteur Thomas Rueb verdween ‘s nachts in een poging om drie dagen onvindbaar te zijn, zijn collega Laura Wismans probeerde hem op te sporen. Tevergeefs. Vandaag vertelt Thomas over drie beklemmende dagen, onrustige nachten en zijn letterlijke eindsprint.

Thomas werd al snel gesignaleerd op op de beveiligingscamera van een Albert Heijn in Den Bosch. Foto NRC / Laura Wismans

Nrc.next startte op 16 december een experiment: redacteur Thomas Rueb verdween ‘s nachts in een poging om drie dagen onvindbaar te zijn, zijn collega Laura Wismans probeerde hem op te sporen. Tevergeefs. Vandaag vertelt Thomas over drie beklemmende dagen, onrustige nachten en zijn letterlijke eindsprint.

De redactie van nrc.next wilde de proef op de som nemen: is het nog mogelijk om onzichtbaar te zijn in een tijd waarin het achterlaten van digitale sporen zo goed als onvermijdelijk is? Thomas gaf voor vertrek Laura al zijn informatie waar justitie logischerwijs toegang toe zou hebben in een zoektocht naar een voortvluchtig persoon: bankgegevens, telefoon, ov-informatie, en de wachtwoorden van zijn e-mail en sociale media. Iedereen werd opgeroepen mee te zoeken, en de zoektocht was te volgen op Twitter middels #zoekthomas.

‘Ik zie mezelf: in de AH, nog geen drie uur eerder’

In nrc.next beschrijft Thomas vandaag uitgebreid waar hij die drie dagen is geweest, hoe hij zich verplaatste en vooral: hoe hij deze beklemmende dagen beleefde. Hieronder zijn enkele passages uit zijn verhaal geselecteerd.

Maandag, 06.00 uur:

Zonder voorbereiding ben ik vertrokken. Dat was de afspraak. Een extra paar kleren en een camera in een rugzak, telefoon, portemonnee, that’s it. Prioriteit: weg uit Amsterdam. Ver weg. Eén bekende tegenkomen en het is allemaal voorbij.

13.00 uur:

In een Dixons bekijk ik Twitter op het testexemplaar van een tablet. Ik zie mezelf: in de Albert Heijn, nog geen drie uur eerder. Shit. [..] Een golf van paniek overspoelt me, en ik been de winkel uit. Ik voel me bekeken. Iedereen die langer dan een paar seconden oogcontact maakt, jaagt me de stuipen op het lijf. [..]

Waar ga ik overnachten? Dat blijkt een probleem. Zonder ID mag geen hotel je aannemen. [...] Misschien campings? Bij de VVV heb ik een folder gehaald, met mijn vinger ga ik ze allemaal af. ’s Winters dicht, op één na: de Hitjesvijver, in Heerlen.

Twitter avatar pvdp Peter van der Ploeg #zoekthomas Thomas (@ThomasRueb) in de AH in Den Bosch: http://t.co/pzEGvCYzcx

18.00 uur:

Ik tref een charmante vrouw achter de balie. Ik heb flink wat uit te leggen: Vincent Bol. Kunststudent. Bezig met een project en daardoor geen ID. Sorry, kan pas morgenochtend betalen. Mijn camera bied ik aan als onderpand. Ze gaat akkoord.

Dinsdag 11.00 uur:

Ik zit in de trein naar Eindhoven (ingecheckt), op weg naar Arnhem. [...] Ik ben niet op mijn gemak. Wat als ze me doorhebben? Veel treinen reizen er niet noordwaarts vanaf Sittard. Straks staan ze me nog op te wachten! In een opwelling stap ik uit in Roermond. Irrationeel, maar goed. De stoptrein naar Nijmegen komt voorbij. Doen!

17.30 uur:

Ik neem de bus naar Arnhem, check wel in – mijn contanten ga ik nog hard nodig hebben. Bij de VVV in Arnhem haal ik een kaart. Er is een jeugdherberg buiten het centrum; daar heb ik de meeste kans. Het is wel een flink eind lopen. [...] ‘Ruben de Graaf’, hoor ik mezelf zeggen tegen de receptionist. ‘Met één f.’ Zal haar worst wezen. Geen ID is geen probleem, zegt ze, niet hier. Ik heb genoeg contant voor een bed op een groepskamer: 20 euro. Er is nog niemand anders voor die kamer. Hopelijk blijft dat zo.

Woensdag, ergens tussen 01.00 en 05.00 uur:

Een auto. Ik hoorde ’m echt. Ik ben, blijkbaar, mijn broek ingeschoten en sta bij het raam. Door de gordijnkier tuur ik de donkerte in, er is niets te zien. Volgens mij slaap ik nog half. Als ik weer ga liggen bonst mijn hart in mijn keel.

17.15 uur:

Terug in Amsterdam. Gevaarlijk terrein. Overal bekenden, een hoge concentratie lezers. Die tram ga ik echt niet in. Wat dan? Ik zet het op een lopen.

Als een stormram ren ik door de mensenmassa’s. Ik vermijd de drukste straten, blijf aan de donkerste kant van de weg. Ik bereik het gebouw. Totaal bezweet bereik ik de kelder, één verdieping hoger is de NRC-kerstborrel aan de gang. Ik heb het gehaald. Ik zet mijn telefoon aan.

Twitter avatar nrcnext nrc.next En daar issie dan. Drie dagen lang ‘onvindbaar’ geweest. Hallo Thomas! #zoekthomas http://t.co/sxHj7drmq9
    • Annemarie Coevert