Insta- gram op de dansvloer. Zo 2013

Wat was er in 2013 te doen? En hoe wordt 2014? Rolinde Hoorntje spot trends

Je staat op een feestje, vooraan, bij de dj-booth. De dj geeft alles. Jij ook. Je steekt je armen omhoog en laat je meedrijven op de muziek. Dan schrik je wakker. Lichtflits! Een mistlamp van een smartphone verlicht de dansvloer. De volgende ochtend schrik je opnieuw. Als je op Facebook de foto ziet waar je met een deurmat onder je oksels, pupillen als stuiterballen en een bezwete bovenlip de zeewierpose doet.

Mensen die staan te Instagrammen op de dansvloer. Hobbyregisseurs die aftermovies maken in clubs. We kunnen ze achterlaten in 2013, net als het gros van de Boilerroomsets, starlets die denken te kunnen draaien, muziek zonder ziel, overgehypte albums (Daft Punk) en feesten die binnen drie minuten zijn uitverkocht.

Clubfotografie heeft een vlucht genomen in 2013. Na ieder feestje staat er een galerij op de blogs en tegenwoordig heeft zelfs een krant als Het Parool zijn eigen fotoserie. Het resultaat is even gevarieerd als een worst opgedeeld in tot de millimeter afgemeten plakjes. Het meisje met de rode lippen en de witte blouse. De jongen met de tot zijn adamsappel dichtgeknoopte spijkerblouse. Het meisje met de croptop en de huismoederbillen in een Levi’s 501. De jongen met de baard. Nog een jongen met baard. Zo 2012.

Punt is niet dat je slecht op de foto staat. Punt is dat de actie van het fotograferen de gedeelde beleving verpest. De aanwezigheid van fotografen verhoogt het zelfbewustzijn in clubs. Iedereen is met zijn ego bezig, niet met elkaar. Door de behoefte alles zo direct mogelijk te delen, raken we steeds verder van elkaar weg.

Neem Boilerroom.tv. Het concept is simpel. Men neme een dj, een paar hipsters, wat flessen bier, een bankstel en een goedkope handcamera. Zet de camera op het huisfeestje en je kan een uur lang ‘live’ clubkijken vanachter je pc. Net echt, alleen is het dat dus niet. En dat is precies het probleem met de ‘live sets’ van de site. In een uur toont een dj een greep uit zijn platenkast. Een uur is kort. Te kort om een meeslepend verhaal te vertellen met kop, staart en eind. Muziek achteraf horen op je laptopspeakers is niet hetzelfde als muziek voelen, proeven, ervaren op een geluidssysteem in een club.

De site wil een filter zijn voor kwaliteitsmuziek. Maar de grote hoeveelheid sets die het tegenwoordig plaatst draagt nu vooral bij aan de brij muziekdiarree online.

Sociale media hebben de manier waarop mensen elektronische muziek consumeren veranderd. Willekeurig, als een grazende koe. Facebook liegt dat er al 1.060 mensen naar dat ene feestje gaan, waardoor het uitverkocht raakt, nog voor de line-up bekend is.

Sociale media maken elektronische muziek laagdrempelig en dat is goed. Maar als Paris Hiltons dj-debuut in Sao Paolo ons iets heeft geleerd (Paris droeg een koptelefoon met roze kristallen, zwaaide de Braziliaanse vlag op en neer en kondigde een plaat van Rihanna als haar eigen aan), is het dat draaien een vak apart is. Deze week maakte ook Justin Bieber bekend een vaste plek als dj te krijgen op Ibiza. Waar gaat dat heen, met de Amerikaanse variant op Electronic Dance Music in 2014? Weg met de makkelijke trance, wantjes met led-lampjes, neonkleuren en glow in the dark-sticks. En trouwens ook met dit gezeik. Want als er iets een transcendente muziekbeleving verpest is het wel een al te kritische blik. Happy new year!