Duivesteijns uitleg achteraf was onnodig en zwak

Pavel Constantin

Politiek

Het avondje van Duivesteijn haalde de dageraad niet. Voor zo’n gepokt en gemazelde sociaal-democraat een triest gebeuren. In mijn vorige column, vlak voor het debat over het ‘woonakkoord’ in de Eerste Kamer, schreef ik: „Het zal me benieuwen of hij standhoudt. Het is zwaar en er komt gedonder van.” Dat gedonder kwam pas na afloop.

In deze krant van 27 december gaf senator Duivesteijn een nabeschouwing. Met een passende foto. Voor de volledigheid meldt de schrijfster van het verhaal dat de senator zich had gehuld in wollen vest en nette schoenen en zich snel geschoren had. Ook de te grote broek van Adri was duidelijk zichtbaar. Geschoren werd Duivesteijn. Vooral door zijn eigen woorden. Een paar korte steekzinnen. „Er was een zeer reële dreiging dat ik tegen zou stemmen. Als de gesprekken met mij puur op machtspolitieke gronden waren gevoerd, zou ik nooit van mijn leven akkoord zijn gegaan. Uiteindelijk heeft Lodewijk Asscher mij – denk ik – over de streep getrokken”. Duivesteijn uitte zijn bewondering voor Asscher.

Een paar kanttekeningen. Wat waren de argumenten van Asscher, die Duivesteijn deden zwichten? Dat zou interessant zijn. Waarom komt PvdA-leider Samsom in het verhaal niet voor? Gebrek aan bewondering voor hem van de senator?

Adri Duivesteijn maakt ook bekend dat hij erop gehoopt en misschien zelfs gerekend had dat het hem zou lukken de wet tijdelijk te maken. Waar bleef zijn voorstel, wel of niet in een motie vragend om een novelle?

Voor de corporaties en de particuliere verhuurders zou dat de wet aanvaardbaar hebben gemaakt. Nu bleef over dat niet de volkshuisvesting, maar puur de staatskas werd gediend.

Duivesteijns zwakke verhaal achteraf had hij beter binnen de haag van zijn tanden kunnen houden. Dommer nog is het dat hij met name D66, de ChristenUnie en de SGP van zijn falen de schuld geeft. Als die beter naar hem hadden geluisterd, zou er in de ‘nachtelijke onderhandelingen’ (allemaal binnenskamers overigens) meer binnengesleept zijn. „De mentale ruimte bij de gedogers was er niet.” Een gotspe, om zijn eigen PvdA uit de wind te houden en zijn eigen door de pomp gaan te verbloemen. Terecht reageerden deze drie regeringspartijen die geen ministers leveren, furieus. Niet alleen op de senator, ook op zijn partij.

Zo werd de rimpeling in de Hofvijver op de avond van het Kamerdebat de dagen daarna nog gevolgd door enkele giftige, ondergrondse gasbellen. Adri Duivesteijn roemt in het interview met deze krant zijn grote politieke hardheid en zijn training. Waar heeft hij die opgedaan? Het was een afgang.

Hans Wiegel