Opinie

    • Simone van Saarloos

Simone Een zekere behoefte aan afsluiting

Ik ken iemand die ieder jaar op Oudjaarsdag een brief aan zichzelf schrijft. Door het hele jaar in een paar velletjes te vatten, schuift ze de gebeurtenissen van zich af en gaat ze zonder ballast het nieuwe jaar in. Op 1 januari 2014 zit 2013 al netjes opgeborgen in een schrift in haar bureaula.

Eindejaarslijstjes in de krant zijn daarvan de maatschappelijke variant: we benoemen wat er is gebeurd, verzamelen alles – van Koningslied tot Tacloban – nog één keer om het daarna te kunnen vergeten, zodat er ruimte ontstaat voor nieuwe taferelen die verdacht veel op de oude lijken.

Bij gebrek aan een oudejaarsritueel maar met een zekere behoefte aan afsluiting, bezocht ik het Museum of Broken Relationships, een expositie van voorwerpen en verhalen die mensen zielsgraag kwijt willen, zoals een doosje vol briefjes (‘243 redenen dat ik van je hou’) of de trouwring van een bedrogen bruid. Een ander met een gebroken hart doneerde een dure basgitaar. Het instrument was een laatste poging geweest zijn geliefde te paaien, maar ze had het cadeau niet aangenomen.

In het museum, onder een glazen stolp of in een vitrine, kreeg hun verdriet een veilig afgesloten vorm.

Ik dacht aan alle dingen die ik zou kunnen doneren aan het museum, de tastbare resten van mijn verse ex, de herinneringen. We ontmoetten elkaar met Oud & Nieuw, hij beheerde de garderobelockers op het feest waar ik net na twaalven aankwam. Ik had geluk: het slot van mijn locker deed het niet en ik moest terug voor een spuitje olie op het scharnier.

Later, op weg naar huis, hadden we het over de dood. Hij had die Oudjaarsdag zijn opa verloren en ik had mijn oma die dag begraven en de angst om eenzaam te sterven schiep een band. We liepen met onze fietsen aan de hand in de eerste vroege uren van het nieuwe jaar en blijkbaar zat mijn gloednieuwe fietsbel (zo’n grote waar toeristen van schrikken) niet goed vastgeschroefd want hij kwam los van mijn stuur en rinkelde op de stoep en ik liet de bel gaan, wilde het gesprek niet onderbreken.

Maanden later vertelde ik hem van die verloren bel, hoe ik had gedacht: laat maar gaan. De keer daarop had hij een bos bloemen mee, een fietsbel hield de steeltjes bijeen – romantiek bestaat nu eenmaal uit het samen belangrijk maken van dingen die er niet toe doen. Wanneer je vervolgens niet meer samen bent, krimpt de wereld terug tot normale proporties. Vandaar dat zijn bel nog altijd aan mijn stuur zit. Hij pingelt nu eenmaal prima.

Zo praktisch dacht een bezoeker van het museum er ook over: bij de basgitaar had iemand een post-it geplakt: ‘Aan de eigenaar: Wilt u van dit verdriet af? Ik neem de gitaar graag van u over! Bel of sms 06...’

    • Simone van Saarloos