Medicijn tegen winterse somberte Elke man of vrouw, wit of zwart, wil Williams

Kijk de lijstjes er maar op na: slechts één cd wordt tweemaal genoemd. Conclusie: het muziekleven, zowel in klassiek, jazz als pop, is nog steeds zeer rijk en afwisselend. Met imponerende veteranen én verrassende nieuwkomers.

Pharrell Williams was betrokken bij de drie internationale monsterhits van het afgelopen jaar – zijn eigen liedje Happy; als gastzanger in Blurred Lines van Robin Thicke, en als zanger van Get Lucky van Daft Punk, waarvoor hij de tekst en zanglijn schreef, hij werd uitgeroepen tot de best geklede man ter wereld, en produceerde nummers voor hitacts als Beyoncé, Kendrick Lamar en Jay Z. Daarbij ontwierp hij jeans en zonnebrillen, hij maakte een film en enorm beeld met kunstenaar Takeshi Murakami, voor de kunstbeurs in Basel.

Williams (40, Virginia) laat zien dat het bij creëren aankomt op het hebben van ‘goede smaak’. Een smaak die in zijn geval muzikaal werd gevormd door Michael Jackson en Earth, Wind & Fire, en visueel door Japanse manga en Star Trek.

Feitelijk maakt Pharrell een comeback. De vorige bloeiperiode was rond 2004 toen hij producties maakte voor Kelis en Snoop Dogg (Drop It Like It’s Hot) en voorman was van N.E.R.D.

Na het geflopte N.E.R.D-album Nothing (2010) werd het stil rond Pharrell als zanger. Maar nu is het tij gekeerd: iedere man of vrouw, wit of zwart, uit dance of rock, vraagt zijn vocale bijdrage. Wat maakt die hoge falset zo aantrekkelijk? Wellicht zit het hem in de combinatie van attractie en onbetrouwbaarheid. Pharrell paait en versiert, verlokt en verleidt, maar is tegelijk ongrijpbaar. Zijn dunne stem draait zich weg zodra je beet denkt te hebben. De jacht is oneindig.

Onlangs had alleskunner Williams een primeur: een 24 uur durende clip, rond zijn hit Happy. Wat bravoure betreft vergelijkbaar met Michael Jacksons clip bij Thriller (1983), de laatste keer dat de lat voor clips werd opgehoogd. De clip bij Happy toont een etmaal durende reis door Los Angeles, opgesierd met technische hoogstandjes, zoals een ‘P-knop’ waarmee je kunt vooruit kunt spoelen naar de volgende verschijning van Pharrell. De clip is een ode aan het geluksgevoel dat muziek kan opwekken. Personages lopen stompzinnig grijnzend over straat, zingen tekstflarden mee, en barsten uit in spontane danspassen – wat leniger, maar verder nauwelijks anders dan de gemiddelde Pharrell-fan.

Hester Carvalho