Een laatste knuffel voor de dood

Tante Ger lag op haar sterfbed toen een verre nicht kwam binnenrennen. Ze wilde tante Ger nog één keer aan haar hart drukken, voordat ze op vakantie ging. Ze nam het willoze hoofd van de oude vrouw ferm in haar handen en riep haar naam: „Ger! Ger! Ik ben het, Marga. Ik kom even afscheid van je nemen. IK GA OP VAKANTIE.”

Bert Keizer, verpleeghuisarts en filosoof, was erbij en schreef het op, in zijn nieuwe boek, Tumult bij de Uitgang, waar hij gisterochtend meeslepend over kwam vertellen bij Wim Brands. Uitzwaaiers noemt Keizer zulke nichten. De stervende moet wél terugzwaaien, anders voelen ze zich bekocht. Keizer was de kamer uitgelopen en daar bedankte de nicht hem later voor: „Prettig dat u me even met haar alleen liet.”

Venijnige humor. Verpletterende eerlijkheid. Na de zelfmoord van huisarts Tromp uit Tuitjenhoorn was Keizer een van de artsen die voor de televisie zeiden dat hier een labiele geest aan het werk moest zijn geweest: wie gaf een stervende patiënt nou duizend milligram morfine? Bij Brands gisteren wilde hij daar op terugkomen. „Dat was een vooroordeel over zijn karakter”, zei hij. „Ik was te snel met mijn commentaar.”

Later was gebleken dat de huisarts geen labiele man was geweest. Brands vroeg wat er dan fout was gegaan. Keizer liet zich niet nog een keer verleiden. Hij zei alleen dat bij dit sterfbed de timing beroerd was geweest. De stervende had langer geleden dan nodig was. „De dosis morfine deed er niet toe?” vroeg Brands. Keizer: „Nee.”

NRC-redacteur Jannetje Koelewijn vervangt deze week tv-recensent Hans Beerekamp.

    • Jannetje Koelewijn