Wat er gebeurde tijdens de aanval op het Amerikaanse consulaat in Benghazi

Een Amerikaanse vlag bij het consulaat in Benghazi, een dag na de aanval. Foto ANP / EPA / Stringer

Maanden onderzoek in Libië ging aan dit verhaal van The New York Times vooraf. Het resultaat is een verhelderend en spannend relaas over wat er gebeurde op de avond op 11 september 2012 bij het Amerikaanse consulaat in Benghazi. De avond die vier Amerikanen het leven kostte.

De fatale aanval werd een belangrijk onderwerp in de Amerikaanse politiek, en speelde zelfs een rol bij de presidentsverkiezingen. VN-ambassadeur Susan Rice verklaarde een paar dagen erna dat het een spontane actie was. Uitgevoerd door boze mensen, geïnspireerd op protesten in Egypte tegen de controversiële anti-islamfilm Innocence of Muslims. Republikeinen beschuldigden Obama er later echter van de ware toedracht te verhullen. Namelijk een door Al-Qaeda voorbereide terreurdaad ter ere van de aanslagen van 11 september 2001.

Beide voorstellingen van zaken zijn te simplistisch, schrijft The New York Times. De aanval werd uitgevoerd door lokale rebellen, die voordeel genoten van de luchtmacht en logistieke steun van de NAVO tijdens de opstanden tegen kolonel Gaddafi. En hun woede werd inderdaad gevoed door de denigrerende video over de islam, door Amerikanen gemaakt.

“A fuller accounting of the attacks suggests lessons for the United States that go well beyond Libya. It shows the risks of expecting American aid in a time of desperation to buy durable loyalty, and the difficulty of discerning friends from allies of convenience in a culture shaped by decades of anti-Western sentiment. Both are challenges now hanging over the American involvement in Syria’s civil conflict.

“The attack also suggests that, as the threats from local militants around the region have multiplied, an intensive focus on combating Al Qaeda may distract from safeguarding American interests.”

Spannend, begrijpelijk verhaal

A Deadly Mix in Benghazi toont aan dat de werkelijkheid stukken weerbarstiger is dan tot nu toe werd aangenomen. Dat de wereld niet is onder te verdelen in pro en contra het Westen.

Het had daardoor een ingewikkeld verhaal kunnen worden, met vele namen van milities en personen die voor westerse lezers lastig te onthouden zijn. Maar bij elke naam staat een kort stukje uitleg, zodat je als lezer niet vergeet wie wie is. Plattegronden van het consulaat zorgen ervoor dat je snapt hoe de plaats van handeling in elkaar zit. Het verhaal is opgedeeld in zes delen: over de waarschuwingen, de vermeende leider van de aanval, ambassadeur Chris Stevens die omkwam bij de aanval, de anti-islamfilm, de aanval zelf en de gebeurtenissen daarna.

Het zorgt ervoor dat je vanaf het begin tot het eind wil doorlezen.

Lees het hele artikel van David D. Kirkpatrick bij The New York Times.