Vijf sollicitatiebrieven per week

Jong, hoogopgeleid en ambitieus, maar tóch werkloos. Marlous Boogaardt (28) is een van de velen die in 2013 een baan zocht. „Ik dwong mezelf dingen te doen die ik heel eng vond.”

Foto ROGER CREMERS

Eindelijk! Ik ben weer aan het werk’. Dat zijn de triomfantelijke laatste woorden op het blog van KoosjeWerkloosje. Het is de alias van de 28-jarige Marlous Boogaardt. Bijna een half jaar zocht ze naar een nieuwe baan. „Dan denk je toch: jemig, waarom lukt het me nu niet.”

Boogaardt: „Als de wekker gaat, weet je dat je nergens heen hoeft. En juist daarom moet je een ritme houden. Dus sta ik om half negen op, trek expres leuke kleren aan, ga even sporten en open dan mijn laptop. Een paar sites bezoek ik sowieso: Vacaturebank, Jobbird, Villamedia.

„Tijdens mijn studie communicatie heb ik de kans op een baan behoorlijk overschat. Er liepen nog recruiters rond op de universiteit, bij banenbeurzen verzamelde ik enthousiast visitekaartjes. Maar toen ik na mijn afstuderen in 2010 die contacten ging nabellen, was de arbeidsmarkt net ingestort. Kreeg ik te horen dat ze een banenstop hadden, of mensen hadden ontslagen. Ik was zo gedesillusioneerd. Na een aantal korte baantjes kreeg ik uiteindelijk een mooie baan als communicatiemedewerker bij Delta Lloyd. Maar na twee jaar moest iedereen zonder contract weg.

„Mijn laatste werkdag was raar, het voelde heel onrustig. Ik was vastbesloten zo snel mogelijk weer een baan te krijgen, ik wilde alles uitproberen. Ik heb een rondgang langs mijn collega’s gedaan, ze allemaal een 360 graden feedbackformulier laten invullen, dat is een methode om te achterhalen wat je sterke en zwakke punten zijn. Ik hoorde volledig andere dingen dan ik zelf altijd dacht.

„Het schrijven van sollicitatiebrieven is eigenlijk al de beste test of de baan goed voor je is. Als ik zo’n brief er echt uit moet persen, dan is het niks voor mij. Bij een leuke baan duurt het maar een paar uur. Ik zorgde dat ik origineel begon en specifiek een cv aanmaakte voor de functie. Was het een baan waar ik veel nieuwsbrieven moest schrijven, dan haalde ik dat onderdeel naar voren in mijn cv. Minder relevante informatie haalde ik weg.

„Je bent continu aan het afwegen wat je toekomstige werkgever wel of niet zal willen. Moet je een foto bij je cv doen? En moet ik mijn cv laten opvallen met kleuren? Stel dat ze nou nét bij die leuke vacature zo’n gekleurd cv overdreven vinden. Dan verpest je de kans op een baan. Dus dan ga je op de website kijken, om een beter beeld van de organisatie te krijgen. Bij wollig en oubollig taalgebruik schat je dan in dat de organisatie ook wat ouderwetser en meer hiërarchisch is. Ik bekeek ook altijd of ik iemand kende die er werkte en die kon bellen. Polsen hoe de sfeer is, hopen dat je wat meer informatie krijgt.

Wéér vertellen dat het niet gelukt is

„Ik sloot me snel aan bij de Broekriem, een initiatief voor werkzoekenden. Dan merk je dat je niet de enige bent die thuiszit, er kwamen mensen van allerlei leeftijden. Dat voelt als een opluchting: het ligt niet aan mij. Ik heb veel steun van mijn vriend gehad, maar hij had gewoon een baan. Het voelt toch anders om er met andere werklozen over te praten. Feestjes waren soms ook lastig. Je krijgt toch telkens de vraag hoe het met ‘de banenzoektocht’ gaat. ‘Heb je nu al wat?’ Dan moet je wéér vertellen dat het niet is gelukt. Terwijl je zelf al vaak genoeg denkt: jemig, waarom lukt het me nu niet? Wat doe ik verkeerd?

„Ik stuurde rond de vijf brieven per week. Dat zijn continu afwijzingen. Het vervelende is ook dat je op een gegeven moment minder te vertellen hebt. Je maakt immers weinig mee. Je hebt geen vergaderingen, geen ontwikkelingen op werk. Om dat te voorkomen heb ik altijd veel aan vrijwilligerswerk gedaan. Hadden andere het over werk, dan kon ik het ook over vergaderingen hebben.

„Ook bleef ik workshops en coachingsgesprekken volgen. Daar leerde ik dat ik heel breed geïnteresseerd was. Ik moest specialiseren. Een werkgever moet weten, daar moeten we Marlous voor hebben.

„Ik heb ontelbaar veel brieven geschreven. Altijd belde ik de sollicitaties nog na, om te horen waarom ik het niet was geworden. Vaak was het een gebrek aan werkervaring. Soms omdat ze ruwweg de brieven hadden geselecteerd op een bepaald kenmerk, zoals het aantal kilometers van het woonadres naar werk.

„Ik heb mezelf moeten dwingen dingen te doen die ik heel eng vond. Mijn blog over KoosjeWerkloosje wilde ik eerst voor mezelf houden, ik ben heel perfectionistisch. Maar op een talentenworkshop leerde ik dat het juist een goede manier was om me te laten zien. Er zijn zoveel sollicitanten, je bent één van de velen. Je moet opvallen.

Powerpointpresentatie

„Daarom ben ik steeds meer gaan experimenteren. Een keer heb ik mijn cv persoonlijk overhandigd. Een andere keer werd ik na een open sollicitatie bij een reclamebureau gevraagd of ik mezelf wilde komen presenteren op kantoor. Kwam ik daar met een usb-stick aanzetten met een powerpointpresentatie over mezelf. Ik toonde aan vier toekomstige collega’s foto’s waarop ik bergen beklom, om aan te tonen dat ik een doorzetter was.

„Ik was heel actief op LinkedIn. Benaderde mensen gerust met de vraag of ik ze mocht bellen over het bedrijf waar ze werkten als daar een mooie vacature was. Vaak werkte dat goed, soms niet, dan zeiden ze heel eerlijk dat ze me niet genoeg kenden om me aan te bevelen.

„Uiteindelijk heb ik via mijn netwerk een baan gevonden. Ik kreeg een mailtje, of de vacature van Redacteur Arbeidsongeschiktheidsverzekeringen bij REAAL iets voor me was. Ik vind zelf dat ik een best brutale brief heb geschreven, waarin ik zei dat ik die functienaam nooit heb gehad, maar verder wel ervaring had met alle taken die in de vacature beschreven werden. Een gesprek later had ik de baan. Het zou eigenlijk een halfjaarcontract zijn, maar dat is net weer met zes maanden verlengd.

„Ik ben voorzichtiger geworden, ga er niet meer zomaar vanuit dat je wel mag blijven na afloop van je contract. Werkgevers zijn nu minder snel geneigd een vervolgcontract aan te bieden. Ik zat er laatst te denken: misschien moet ik ook hier een 360 graden formulier door mijn collega’s laten invullen. Daar leer ik weer nieuwe dingen van.”