Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Marcel Kerst en Kazan

Graag had ik uitgebreid geschreven over het kerstdiner bij mijn moeder thuis dat om logistieke redenen al op Kerstavond plaats vond. De gloeiend hete ragout was vloeibaar als soep, waardoor het bodempje uit mijn pasteitje viel en ik al snel met een vette plek op een rare plaats op mijn broek zat. De rest van de avond verliep gladjes, tenminste na de van mij afgedwongen belofte dat ik er verder niets over zou schrijven. Ik dacht altijd dat het wel meeviel met het bereik van nrc.next op zaterdag, maar in Velp dus niet, zo werd me met stelligheid vanuit meerdere hoeken en gaten verzekerd.

Dus we slaan even wat uurtjes over.

Rond half elf zaten de vriendin en ik, na een tweede Kerstmis zonder familieruzies op rij, tevreden in de huurauto op de weg terug naar Amsterdam. Even verkeerde ik in de veronderstelling dat wij het, ondanks al onze verschillen, toch maar mooi met elkaar getroffen hadden.

Dat was voor Met het oog op morgen op de radio voorbijkwam. Omdat er op Kerstavond op Midden-Oostenspecialist Bertus Hendriks na niemand naar de studio wilde komen, was presentatrice Mieke van der Weij eerder die dag op bezoek gegaan bij de familie Kazan. Alle kinderen Kazan, vader Hans ontbrak om duistere redenen, zaten met hun partners bovenop elkaar in een klein studiootje in Amsterdam voor ‘een echt kerstgesprek’.

Als er een wat zei lag de rest in een deuk.

Papa deed vroeger altijd kaarttrucjes na het eten, hij was een groot voorbeeld. Maar ze leerden ook veel van elkaar.

En dat ging zo maar door.

De liefde en bewondering voor elkaar spatte door de boxen.

Net zo lang totdat het ondraaglijk werd.

Gelukkig had Mieke zich totaal niet voorbereid.

„Jullie vormen als kinderen ook een goochelgezelschap, ‘Magic Unlimited’. Is jullie doel om ooit in Las Vegas op te treden?”

- „Daar zijn we begonnen.”

„Doen jullie vaak goocheltrucs op feestjes?”

- „Dat gaat niet, we zagen mensen doormidden en zo.”

Ze hadden die truc wel eens met een vreemde gedaan, maar dat was slecht bevallen.

„Het liefst zagen we elkaar door. Dat is gewoon gezelliger.”

Gevraagd naar een vlekje op de verder smetteloos witte was zei de vriendin van een van de zonen dat er „soms, misschien wel wat veel over goochelen gepraat werd”.

Mieke: „Maar dat is dan ook wel weer gezellig, toch?”

Na zo’n opmerking had je bij ons vroeger een pan ragout over je heen gekregen.

Ook gezellig.

    • Marcel van Roosmalen