Weggeswipet, met een ;-)

Mijn chat met KLM begon midden in de nacht. Het inchecken ging niet helemaal zoals het hoorde en op Twitter is de vliegmaatschappij 24/7 beschikbaar. KLM hielp ‘heel graag’ en schreef toen in een privébericht: ‘Als we je ergens anders mee kunnen assisteren horen we dit graag. ;-)’ Stel dat de knipoog van een echte

Mijn chat met KLM begon midden in de nacht. Het inchecken ging niet helemaal zoals het hoorde en op Twitter is de vliegmaatschappij 24/7 beschikbaar. KLM hielp ‘heel graag’ en schreef toen in een privébericht: ‘Als we je ergens anders mee kunnen assisteren horen we dit graag. ;-)

Stel dat de knipoog van een echte stewardess kwam, met een blauwe kokerrok

Stel dat de knipoog van een echte steward(ess) kwam, één van vlees en bloed met knot en blauwe kokerrok of frisse Prodent-kop boven een colbert met gouden knopen. De knipoog en het assisteren zou ik dan geheel anders interpreteren.

Dat zegt misschien iets over mijn mini-fetisj met uniformen, maar het zegt nog meer over online omgangsvormen, waar stijve beleefdheid is ingeruild voor giechelend jolijt van je en jij en smileys, zonder dat het contact persoonlijker is geworden.

Ik stuurde een :-) terug, uiteraard. KLM en ik bouwen een digitaal verleden op en ik wil de volgende keer wanneer ik hulp nodig heb als een vriend worden ontvangen. Zij willen dat ik ook in de toekomst voor hen kies, en zo glimlachen we de boel aan elkaar.

Op het vliegveld bij de gate zat ik naast een stel dat samen door de onlinedating-app Tinder swipete. Ze bespraken elke foto, maar alle mensen gingen uiteindelijk naar links, wat ‘nope’ betekent. Veeg je naar rechts dan ‘like’ je iemand en kun je een chatgesprek beginnen. Maar dit stel zocht conversatie met elkaar, niet met een ander. Tinder bood uitkomst: ‘lekker mensen kijken’.

Nu had ik net een profiel (een profiel bestaat overigens uit niets meer dan vier vakantie-beste foto’s) aangemaakt op de dating-app (uit journalistieke nieuwsgierigheid, uiteraard) en wat ik al vreesde gebeurde: ik zag mezelf bij hen op de iPad verschijnen en nog voor ik erom kon lachen, ging ik al door, hop, ‘nope’, naar links. Afgewezen.

We mochten aan boord, zij namen de kop en ik de staart. In de buidel op de rug van de stoel voor mij zat, behalve de kotszak, een reclame voor de Meet & Seat service van KLM: je kunt ‘Mijn Reis’ nog mooier maken door van tevoren uit te kiezen naast wie je zit. ‘U kunt uw stoel zo vaak wijzigen als u wilt.’ Dat je zeker weet dat je nergens aan vastzit. Verbinding vind je, lekker vrijblijvend wel, onderweg of in de lucht.

Naast mij zat een oudere mevrouw uit Groningen, haar echtgenoot zat een paar stoelen verderop. Ik bood aan met hem te wisselen, maar ze zei: ‘Ik zit hier goed naast jou.’ Ze zei het zonder knipoog.

We stegen op, rezen boven een dikke wolkensprei, simpele watten van water, een glooiend Teletubby-landschap zonder geforceerde vrolijkheid. Alle elektronische apparaten stonden uit, in ieder geval zolang de stoelriem verplicht was. We zaten vast en ik voelde me goed, niet weggeswipet.

    • Simon(e) van Saarloos