Interview Je huis niet schoon? De engelen weten het

verslaggever

Hoe is het om in een sekte te leven? Hoe moeilijk is het om er uit te komen? En ben je er dan ook echt vanaf? De vrouw die hieronder aan het woord komt was drie jaar lid van de stichting Uit de Bron van Christus. Op haar verzoek vermelden we haar naam niet.

„Ik was onderwijzeres, maar kreeg nergens een baan. Ik zat hier op het stille platteland en vroeg me af wat het allemaal voor zin had. Mijn man was wel van de alternatieve geneeswijzen. Via hem kwam ik bij Sonja terecht. Ik kon het proberen, dacht ik. Ik was gewoon nieuwsgierig.

Bij Sonja kreeg ik meteen iets positiefs. Ze gaf me weer richting. Het fijne was dat ze vertelde dat je zelf in de hand had of je in het hiernamaals zou komen. Daardoor kon je nu iets doen voor later. Ik kreeg ook berichten uit het hiernamaals. Dat ging allemaal via Sonja’s engelen.

Ze had een hele theorie met lichtsferen. Hoe beter je leeft, hoe hoger de sfeer waar je in terecht zou komen. Bij de zevende sfeer zou je bij God zijn. Tegen mij zei ze dat ik al in de zesde sfeer zat, omdat ik goed ontwikkeld was. Ze zette me op een voetstuk. Dat was leuk. Ik kreeg veel complimentjes. Mensen bewonderden me. Daar had ik op dat moment behoefte aan.

Anderen werden juist de grond in geboord. Dan zei Sonja dat het echt niet goed met je kwam. Ze brak mensen en maakte ze zo heel afhankelijk.

Mensen die een kind kregen dat niet goed was, kregen daar de schuld van. De vader had bijvoorbeeld eerst moeten genezen van suikerziekte voor hij kinderen mocht. Dat had hij niet gedaan. En dus was hij verantwoordelijk voor de handicap van het kind.

Volgens Sonja had ik een postnatale depressie. Ik ben een week intern geweest, bij haar thuis dus. Ik moest champignons eten en zuurkool. Een heel klein beetje. Het was veel te weinig. Sonja at ook bijna niets. Maar we zaten wel aan de drank. Waarom? Ja, dat moest van de engelen. We sliepen nauwelijks. Overdag was ik hartstikke moe.

Ze praatte heel veel angst in. Er werd ons verteld dat de engelen alles in de gaten hebben. Dus als je het huis niet goed schoon had, dan wisten de engelen dat.

Op een gegeven moment moesten we ook geld betalen. Eerst vrijblijvend. Maar dan zei ze dat ze niet genoeg kreeg. En je wilde toch niet onderdoen voor de rest. Dus dan gaf je meer.

Toen ik van mijn depressie af was, mocht ik van Sonja geen kinderen meer krijgen. Ze heeft mij laten steriliseren via de engelen. Ik twijfelde daar aan en liet het controleren bij een dokter. Die zei dat er niks mis was. Sonja zei dat een dokter het werk van de engelen niet kon zien. Ze had overal een antwoord op. Toch werd ik zwanger. Sonja had weer een verklaring: de engelen hadden de sterilisatie ongedaan gemaakt, omdat ik heel goed bezig was in de groep. Het was een beloning van god.

Maar toen geloofde ik haar niet meer en ben ik eruit gestapt. Tenminste, dat wilde ik, maar ik durfde eerst niet. Als je iets deed wat niet mocht zou je een gehandicapt kind krijgen. En ik was zwanger.

Ik was heel bang dat mijn kind niet gezond geboren zou worden. Gelukkig was er niks mis met mijn zoon.

Nadat ik er uit ben gegaan, nu toch al een hele tijd geleden, ben ik angstig gebleven. Het wordt minder, dat wel. Maar ik ben bang dat ik weer angstig wordt. Stel ik ben stervende, raak ik dan in paniek? Denk ik dan dat het verkeerd met me afloopt omdat ik de engelen heb verloochend? Ik weet het niet.”

    • Tom Vennink