In Amerika woedt ‘The War on Christmas’: Sarah Palin vecht mee met ‘potsierlijk maar belangrijk’ kerstboek

Sarah Palin signeert haar boek in een winkelcentrum in Bloomington, Minnesota. Foto Adam Bettcher

In Nederland hadden we de Zwarte Piet-discussie, in Amerika woedt een heuse ‘War on Christmas’. In haar nieuwe boek ‘Good Tidings’ springt Sarah Palin in de bres voor het feest en ‘puts the Christ back in Christmas’.

Als Sarah Palin een Nederlandse was geweest, dan had ze zonder enige twijfel de ‘Pietietie’getekend, voor het behoud van Zwarte Piet. Want niet alleen Nederland hecht aan ‘traditie’. Palin geeft tegenwoordig commentaar bij Fox News, en dus doet ze van harte mee met de verslaggeving over ‘The War on Christmas’. Die is al net zo ritueel als de kerststal, de lichtjes, de bomen die ook in Amerika in élk winkelcentrum te vinden zijn.

Die oorlog tegen kerst is dus ongeveer net zo succesvol als die tegen drugs maar op Fox is het elk jaar weer raak. Er hoeft maar ergens in het land iemand erop te wijzen dat er een buurman heeft geklaagd over een veelheid aan lichtjes (zie de foxwebsite, waar je een klacht mag indienen wanneer je vindt dat je in je kerstgevoel beknot wordt) en de discussie begint.

Zo ook dit jaar: steeds meer mensen zeggen ‘Prettige Feestdagen’ in plaats van een prettig of zálig Kerstmis. Er is een groep studenten die een grap uithaalt met het in de tv-serie Seinfeld bedachte feest ‘Festivus’ (het feest ‘for the rest of us’) en Sarah Palin weet het zeker: het einde van ‘this great nation’ is nu werkelijk in zicht.

Pas op voor de Kersthaters

Recent hoogtepunt in de discussie over de huidskleur van de Kerstman kwam van Fox-nieuwslezers Megyn Kelly: ‘maak je geen zorgen kinderen, de Kerstman is blank, dat is een historische feit’, verklaarde ze op tv. De ‘blankheid’ van de Kerstman werd weerlegd in The Daily Show, maar dat is niet iets waardoor Palin zich laat afschrikken. Ook zij beroept zich in haar kerstboek Good Tidings and Great Joy: Protecting the Heart of Christmas op de ‘traditie en de feiten’ die zij aan haar kant heeft. Good Tidings hinkt een beetje op twee gedachten. Enerzijds is het militant in zijn intolerantie tegenover alles wat niet lijkt op ‘haar’ Kerstfeest, maar ondertussen zet ze vooral kersthaters neer.

Zo vertelt Palin het verhaal van iemand die ze voor het gemak maar even ‘Joe Mc Scrooge’ noemt. Deze man is gescheiden en moet voor een voorstelling van zijn zoon uit Alaska helemaal naar New Mexico reizen. Omdat hij zijn zoon nog maar twee keer per jaar ziet, heeft hij het er voor over, maar hij is boos op de wereld. Alaska is koud, zijn vrouw heeft hem verlaten voor een ander en zijn zoon meegenomen. En zo iemand gaat dat afreageren op kerstmis. Dat kan, vindt Palin ook, maar wat er dan gebeurt is gevaarlijk voor de maatschappij.

Deze Joe kijkt naar een kerstvoorstelling en ergert zich helemaal dood aan de zoetsappige kerstliedjes die door de klas van zijn zoontje worden gezongen. Hij stuurt een berichtje aan zijn advocaat en schrijft dat hij de ergste avond ooit doormaakt. Dergelijke mensen zijn gevaarlijk, legt Palin uit, ze ergeren zich aan kerst omdat ze zelf niet functioneren, maar hebben wel de macht van een advocaat, spannen voordat je het weet een proces tegen kerst aan en vormen zo een rechtstreekse bedreiging voor kerst. En het gekke is dat beledigen in haar land mag – Obama doet dan bijna dagelijks, merkt ze op – maar je mag niet vrijuit je kerstgevoelens delen met mensen omdat anderen die niet gelovig zijn dan wellicht gekwetst worden. Dat is ook de schuld van de media: mensen die aanstoot nemen aan kerst worden als linkse intellectuelen gezien.

Kersttips van Palin

Hoe moet het dan wel? Palin geeft enkele tips voor een goede kerst. Zo stelt ze dat mensen die hun eigen boom omzagen de kerstdagen authentieker ervaren. Zet ook een kerststal neer en als je het idee hebt ‘hé, er mist iets’, plaats er gerust een rendier bij (soms heeft de stal gewoon ‘a Rudolph’ nodig). Elders geeft ze ook recepten die de kerst tot een gegarandeerd succes maken, waaronder een recept voor elandchili. Heel makkelijk te maken zegt ze, de bereidingstijd is 1 tot 5 uur, en verder heb je naast allemaal chilibonen en –kruiden een pond elandhamburger nodig.

Andere tips: speel Eskimo-bingo. Dat is een spel waarbij je zoveel mogelijk kadootjes probeert te vergaren (het voordeel van moederschap is volgens Palin dat jij dan bepaalt wanneer het spel is afgelopen en dat je dus de beste kado’s hebt). Palin ergert zich weliswaar aan de vercommercialisering van kerst, maar benadrukt wel dat kadootjes belangrijk zijn. Zij zelf doet aan ‘voorkadootjes’ om de voorpret te verhogen.
Zo is het Guiness Book of Records is een goed kerstcadeau, want je kunt er fijn uit voorlezen. Ook haalt ze nog een traumatische ervaring aan – er worden veel herinneringen opgehaald – ze had verwacht dat zij als laatste van de klas ook een walkman zou krijgen als jong meisje, maar het werd een woordenboek. Ze was toen volkomen ontgoocheld, maar besefte later wel: het zijn de woorden die er toe doen.

Terug naar het begin. Terug naar Jezus

Palin ‘puts the Christ back in Christmas’ – dat is de missie. Dus moet Jezus te zien zijn in elke kerst-uiting. Politici die kerstdagen zonder Christelijke symboliek vieren zijn verachtelijk, en tijdens kerstconcerten horen liedjes over Jezus gezongen te worden. Wie zich afvraagt of ‘the War on Christmas’ niet een beetje overdreven is, is een ontkenner, een cultuurrelativist, een moslimknuffelaar, en ontkent doelbewust dat er een oorlog tegen kerst gaande is. Bewijzen heeft Palin daarvoor te over: in Alaska heeft ze ooit een Jezuspop uit de vuilnisbak moeten vissen. En zelfs in Wal-Mart word je tegenwoordig niet langer ‘Merry Christmas’ maar ‘Happy Holidays’ toegewenst. Als het zo doorgaat, eindigt de kerstman net als Christus aan het kruis, zo schrijft Palin in een dystopische passage over het jaar 2028. Want de liberals willen kerst aborteren. Dat is hún missie.

En toch, dit boek – potsierlijk, absurd, sentimenteel, racistisch, dom en belachelijk als het is – doet ertoe. Het geeft namelijk helder aan hoe extremen onevenredig veel invloed hebben. Palin haalt bezorgde mensen aan die daadwerkelijk geloven in The War on Christmas, en laat onbedoeld zien waarom de Republikeinen zich steeds verder naar rechts laten trekken. Met Fox heeft ze wat dit onderwerp betreft een spreekbuis van formaat te pakken. Gematigde kandidaten maken steeds minder kans, en het is nodig de harde, extreme kern van een partij aan te spreken. En dat is wat Palin doet. De ondertitel van het boek is dan ook typerend. Het gaat niet over de vreugdevolle tijdingen in dit boek: ze schrijft over The Heart of Christmas. Lees: de kern van het traditionele Amerika, dat onder vuur ligt van extremen, communisten, politiek correcten: noem ze maar op.

Het is niet alleen omdat je elk jaar weer nieuwe accessoires onder de boom kunt leggen dat een wapen een mooi kerstcadeau is (zoals zij krijgt, deels uit drang naar burgerlijke ongehoorzaamheid), maar ook omdat je onmiddellijk kunt beschermen wat je het dierbaarst is. En niet alleen om op te komen voor je persoonlijke vrijheid om Jezus te aanbidden moet je onmiddellijk klagen als je ergens een verschijningsvorm van ‘Kerstmis’ ziet waaraan Christus mankeert: dat doe je ook om bij de autoriteiten duidelijk te maken wie de vijand is. En zo blijkt – de lieve familiefotootjes ten spijt –Good Tidings and Great Joy een uiterst grimmig manifest is gebakken in een bedje van herinneringen en enkele recepten.

    • Toef Jaeger