Winnaar van The Voice wordt zelden erg serieus genomen

De 18-jarige Julia van der Toorn wint, maar wordt ze ook een popster?

De winnaar van The Voice Of Holland is volgens producent Talpa een artiest met „grote klasse, blijvende impact en een eigen geluid”. Al in de aanloop naar de finale waren de superlatieven niet van de lucht. Alle vier overgebleven kandidaten werden de hemel in geprezen door hun coaches, die tevens de juryleden zijn van de talentenjacht.

De aandoenlijk jazzy klinkende winnaar, Julia van der Toorn, de vocale krachtpatser Gerrie Dantuma, de zoete softsoulzanger Mitchell Brunings en de emotionele balladezangeres Jill Helena: voor elk ligt een gouden toekomst in het verschiet, als we hun coaches Marco Borsato (Julia en Gerrie), Ilse de Lange (Mitchell) en Ali B (Jill) mogen geloven.

Maar is het echt wel zo, dat je als winnaar van The Voice of Holland serieus wordt genomen in de reguliere popwereld?

Ben Saunders, de winnaar van Seizoen 1 van The Voice in 2010, leek met zijn doorleefde stem en stoer getatoeëerde lijf op weg een ster van het kaliber Borsato of op zijn minst Alain Clark te worden. Maar na een eerste album dat in de directe nasleep van zijn tv-succes een platina plaat opleverde, scoorde zijn tweede album een jaar later veel minder goed. Saunders werd gezien als een snel omhooggevallen BN’er, veelgevraagd op rode lopers maar al vroeg mislukt als de Nederlandse soulbelofte die hij leek te zijn. ook Iris Kroes en Leona Philippo werden na hun The Voice-overwinning niet de popsterren die ze op het tv-scherm nog leken te zijn.

Als tv-format is het door producent John de Mol en muzikant Roel van Velzen bedachte The Voice een ongekend internationaal succes. In 43 landen wordt het programma identiek uitgezonden, met juryleden op draaistoelen die de kandidaten niet te zien krijgen voordat ze op grond van de stem die ze horen hun stoel omdraaien. De brede heupen van Gerrie Dantuma, het pluizige baardje van de Mitchell Brunings en de onmiskenbaar van Lianne la Havas afgekeken act met akoestische gitaar van Julia van der Toorn leverden geen minpunten op bij hun audities; hun zang deed het werk.

Om die reden kwam ook de forse Shirma Rouse, in het dagelijks leven achtergrondzangeres bij Anouk, tot in de halve finale. Daar moest ze het afleggen tegen de emotionele overkill van Jill Helena, die er de hand niet voor omdraaide om zelfs het kitscherige Kon ik maar even bij je zijn van Gordon in stelling te brengen tijdens de voorronden.

Kandidaten bij The Voice moeten er rekening mee houden dat ze maandenlang verstrengeld raken in de grootste karaoke-competitie van Nederland, met uitgekauwde krakers als Hallelujah van Leonard Cohen en Could you be loved van Bob Marley op het standaardrepertoire.

Shirma Rouse, zelf op theatertournee met songs van Aretha Franklin, is een van de weinige vocalisten die met noeste arbeid bewezen heeft dat ze van haar zangtalent kan leven. Toch werd ze uitgeschakeld, tot ongenoegen van Anouk, die op de radio boos en teleurgesteld liet weten dat niemand aan Rouse kan tippen.

In het vorige seizoen ontstond een controverse rond kandidaat Johannes Rypma die stemmen gekocht zou hebben, via slimme manipulatie van het inbelsysteem dat kijkers in de gelegenheid stelt hun winnaar te kiezen. Uiteindelijk verloor hij met groot verschil van de Canadees/Jamaicaanse Leona Philippo, een dame die het wel degelijk van haar woest aantrekkelijke uiterlijk moest hebben. Ook in Groot-Brittannië ontstond rumoer toen boven water kwam dat juryleden bij The Voice UK onderlinge afspraken hadden gemaakt wie de winnaar van een van de rondes zou worden, nog voordat de kandidaten tegen elkaar in de arena traden. Gitarist Brian May van Queen noemde The Voice UK „de ultieme belediging voor de muziek” en wenste de show een spoedige en roemloze ondergang toe.

Ook Julia van der Toorn, de winnares van dit jaar, scoort ongetwijfeld een of meer hits en kan zich nog maanden laten vertroetelen in het lucratieve schnabbelcircuit van winkelopeningen en discotheekoptredens. Maar in de kolommen van het serieuze poptijdschrift OOR of de nationale dagbladen worden platen van Voice-deelnemers zelden besproken, evenmin als ze met hun optredens terecht kunnen in het clubcircuit. Voice-winnaars zijn gedoemd tot het met klatergoud en vluchtige roem behangen getto van niet serieus te nemen popsterren die op eigen kracht niets klaar spelen. Wie een ster met een lange adem wil worden, moet televisiecompetities en talentenjachten links laten liggen.

    • Jan Vollaard