Requiem

Gevraagd naar de dubbelrol van Guus Hiddink perste Ronald Koeman de lippen tot een prop. Beter gezegd: propje. Hallucinant hoe klein en weerloos een mond kan zijn in zo’n machtig lichaam. Bij Ronald zie je niets in de ogen – onpeilbare spelonken. Alle verdriet en vreugde, eenzaamheid en onzekerheid wordt stulpje tussen de lippen. Getuite lippen houden de coach van Feyenoord jongensachtig. Eigenlijk is Ronald de enge Nederlandse ex-international die zich een sigarettenpijpje kan permitteren. Niet dat het in zijn gedachten zou opkomen – hij rookt wel, maar stiekem.

In zijn mondpropje schuilt nu ook het weeskind.

Een gevoel van emotionele onherbergzaamheid was Ronald Koeman altijd al fysiek bestorven. Zijn verdriet schuift tussen de schouders; verdriet met handen in de broekzakken.

Kuchend huilen, soms.

Alles heeft hij meegemaakt: glorie en geld, bewondering en verraad, vastgoed en zeepbellen. Maar een gestreken en gesteven patser van kabaal en status is hij niet geworden. Ergens bleef het dorp duren, in Sneeuwvlokje. Spiegelei, bal gehakt, toetje van mais. Wijntje kan altijd, maar liefst een armzalige Beaujolais nouveau.

Kurk geen bezwaar.

Onschuld in spijs en drank, in way of life.

Uitgerekend deze kwetsbare man is door de KNVB misleid, gepiepeld en vernederd. Op de dag dat vader Martin Koeman overleed, stuurde Bert van Oostveen het volgende rouwtelegram de wereld in: „Ronald Koeman is nooit benaderd voor de functie van bondscoach.” Met andere woorden: jullie, media, zijn hoeders van fantomen.

Bert van Oostveen: denk er een Fyra bij, en je hebt met moeite een stationschef. Gesneden uit hypocrisie van de oude KVP. Miezerig doorslagje van Joseph Luns.

Voetbalincest.

Dat is allemaal niet erg, als er maar enige transparantie is. Maar nee, vazallen van het hogere als Van Oostveen koesteren duisternis. Salons, achterkamertjes, landelijke tearooms, jacuzzi’s. En als ze ooit tevoorschijn komen, dan alleen op het balkon.

Straks dus naast Guus Hiddink.

De KNVB en met name Van Oostveen hebben andermaal een brevet van leugenachtigheid afgegeven. Van botte institutionalitis, normloos in macht, willekeur en favoritisme. Karikatuur van fatsoen en ethiek.

Oplichters.

Hoor hem toch liegen, dat directeurtje van Zeist: er zit meer charisma aan een strijkplank dan aan deze in onbetrouwbaarheid gepofte nitwit.

Hoe zou Guus zich voelen? Hij: sociaal-democraat, rolmodel van goedertierenheid, soixante huitard zelfs. Sinds jaar en dag vlag van beschaving in de dug-out.

Wat bezielt een diepe zestiger om een jonge collega te castreren in zijn ultieme droom? Waarom nog boegbeeld van de natie willen zijn als je al getranscendeerd bent tot icoon? Zit er achter het masker van kunst en savoir vivre dan toch een ordinaire middenstander?

Guus heeft veel uit te leggen, maar we weten nu al: de leugen regeert, Majesteit.

Ronald Koeman kan incasseren, dat heeft hij wel geleerd als libero. Maar wat valt er nog te incasseren na het valse euthanasietrucje van de KNVB? Ronald was al dood voor de dood. Alleen: hij wist het niet.

KNVB: huis van verderf. Een Filippijnse stort oogt menselijker. Helaas waren de sociale antennes van Ronald Koeman niet scherp genoeg voor detectie van louche afspraakjes en gebroken woorden. Koeman heeft verkeerdelijk ingeschat dat hij gerespecteerd en geliefd was. Hij moet de droom, bondscoach van het Nederlands elftal, definitief schrappen.

Uit zijn wezen is de kern (Oranje) genomen.

Eerst nog zijn vader begraven. Getekend door het clair-obscur van leven en dood moet hij alleen verder. In het mondpropje zal iets van rouw blijven hangen.

Ik hoor hem zachtjes huilen. Om vader Koeman, om zichzelf, om het land dat hij nu zeker gaat verlaten.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.

    • Hugo Camps