Ik heb mijn ziel niet aan de duivel verkocht

Lavinia Meijer wilde dit jaar doorbreken bij een breder publiek. Ze trad voor het eerst op in Carré en maakte een Einaudi-album.

„In Nederland is het een voordeel dat ik opval met mijn uiterlijk, ik ben de ‘Aziatische’ harpiste” Foto Andreas Terlaak

Als Lavinia Meijer (30) ergens haar zinnen op heeft gezet, is ze daar moeilijk nog van af te brengen. De van oorsprong Koreaanse harpiste, die bekend werd met haar vertolkingen van het werk van Philip Glass, deed er het afgelopen jaar alles aan om het grote publiek te bereiken. Opnieuw een album met moderne muziek, een clubtour en een soloconcert in Carré.

Ze werkt keihard en leidt een gedisciplineerd leven, maar komt erachter dat niet alles zich laat regelen. Want wat doe je als je hand opeens niet meer meewerkt?

April, lunch in restaurant Zouthaven in Muziekgebouw aan ’t IJ, Amsterdam

„Dit jaar wordt heel spannend. Ik ga veel nieuwe projecten doen. Het is goed om uit mijn comfortzone te komen. Ik probeer te experimenteren met wat bij me past en hoe ik mensen kan aanspreken. Daar is ook mijn laatste album met muziek van Philip Glass uit voortgekomen.

„Onlangs heb ik Ludovico Einaudi ontmoet, ook een moderne componist. Ik vroeg of ik na zijn concert iets voor hem mocht spelen. En hij was enthousiast. Dus ik denk er nu serieus over na om een album met zijn muziek op te nemen.

„Ondertussen ben ik ook door verschillende platenmaatschappijen benaderd. Het idee van een nieuw label trekt me wel, als ik bijvoorbeeld nog meer mogelijkheden krijg om ook internationaal een carrière op te bouwen. Maar Channel Classics, mijn huidige label, heeft mij veel mogelijkheden geboden toen ik aan het begin van mijn carrière stond. Daar ben ik ze dankbaar voor.”

Mei, een e-mail van Lavinia over haar bezoek aan Korea waar ze optrad

„Dit keer was ik alleen, zonder mijn man Kas. Zo kon ik in Seoul nog meer opgaan in de Koreaanse massa, maar ik voelde dat ik werd aangekeken op straat. Ze herkennen me toch als westerling, door mijn kleding denk ik. Dus ik had veel Koreaanse make-up gekocht, in de hoop dat ik me daarmee wat Koreaanser kon maken. In Nederland is het een voordeel dat ik opval met mijn uiterlijk, ik ben de ‘Aziatische’ harpiste.

„In de stad Daegu, waar mijn tweede concert was, vertelde ik iemand dat ik geadopteerd was. „Sorry to hear”, zei ze. Dat overviel me een beetje, omdat ik mezelf helemaal niet zielig vind. De vorige twee keer dat ik hier was, ontmoette ik mijn biologische vader. Dit keer niet. Daar heb ik geen spijt van. Onze ontmoetingen waren zwaar. Van tevoren maakte ik me druk over wat we tegen elkaar moesten zeggen. Ik vraag me wel af hoe het verder zal gaan tussen ons.”

Juni, vier dagen voor het concert in Carré, bij Lavinia thuis in Hilversum

„Een paar dagen geleden werd ik wakker met een stijve arm. Ik dacht dat ik er verkeerd op had gelegen. Toen ik me uitrekte, kreeg ik in mijn linker ringvinger een pijnlijk gevoel. Bij het harpspelen is dat de meest belaste vinger. Die lange bassnaren bespeel je met deze vinger, en je moet ze hard aanslaan.

„In 2009 had ik ook een lamme vinger. Ik was twee maanden uitgeschakeld. Het was de eerste keer dat ik met een blessure werd geconfronteerd. Daarvoor had ik het gevoel dat ik onbreekbaar was. Dat hakt er mentaal wel in. Als mijn handen het niet meer doen, wie ben ik dan nog? Je voelt je klein worden, onzeker. Want het idee over wie je bent en wat je kunt, valt weg. Ik was als de dood dat het niet meer over zou gaan.

„Fysiotherapie en acupunctuur, ik probeer het allemaal. Het moet overgaan. Dit komt boven op de gewone concertstress. Waarom nu? Met zo’n belangrijk concert! Ik moet presteren, dat woord komt elke keer in mijn hoofd terug. Presteren is voor mij doorgaan tot je niet verder kan. Dan kom je bij het hoogst haalbare.

„Ik twijfel erg of ik een stuk van de componist Jacob ter Veldhuis moet spelen. Het is speciaal voor mij geschreven en ik ben er enthousiast over, maar het is een beetje extreem. Hij heeft stemmen van drugsverslaafde vrouwen in Amerika met muziek verweven. Er wordt flink in gevloekt: You lying piece of shit! Fuck! Fuck! Fuck!

„Intussen heb ik best veel Koreaanse fans gekregen, die zijn vaak conservatief. Ik weet dat er Koreanen in de zaal zitten die het heel choquerend zullen vinden. Kan ik dit dan wel spelen?”

Juli, een week na Carré, aan de telefoon

„Vlak voor een concert wil ik niemand zien. Ik zit dan even helemaal in een tunnel. Ik wil dan niet over zware dingen praten, of over dingen die ook maar een fractie van stress kunnen opwekken. Toch kreeg ik een huilbui.

„Mijn man zei iets over het nieuwe platencontract, dat het moeizaam verliep. Daar raakte ik door van slag. Ik had me nog zo voorgenomen daar niet aan te denken. Maar die huilbui was goed, denk ik. Vlak voor een concours had ik ook een keer een huilbui. Daarna was ik weer ontspannen.

„Ik heb het stuk van Jacob ter Veldhuis wel gespeeld, maar met uitleg. Volgens mij begreep iedereen het wel. Ik ben er zelf heel tevreden mee. En met mijn hand gaat het ook goed, gelukkig.”

Augustus, in een e-mail

„Sony brengt mijn nieuwe album met muziek van Einaudi uit. Ik ben heel blij met mijn beslissing. De reacties tijdens een try- out voor familie en kennissen en drie mensen van Sony waren ook heel positief. Een pak van mijn hart.

„Het is heerlijk om zo intensief met Enaudi’s muziek bezig te zijn, zo vlak voor de albumopnames. Ik ben ook blij dat dit kan met zijn muziek. Het is voor mij een bevestiging dat zijn muziek diepgaander is dan sommigen zullen zeggen.

„Over de keuze voor Einaudi heb ik wel veel getwijfeld de afgelopen tijd. Een goede vriend van mij is muziekcriticus. Hij was heel sceptisch over mijn idee om Einaudi’s muziek op te nemen. Hij is niet gecharmeerd van zijn muziek. Daarom was de keuze voor Enaudi niet makkelijk. Ik kan er niets aan doen, maar meningen van anderen wegen zwaar voor mij. Ik zal nooit iemand worden die denkt: wat kan mij het schelen? Maar ik heb me voorgenomen kritiek een plek te geven en het niet meteen als een pijl bij me naar binnen te laten gaan.”

Oktober, Lavinia’s album is een week uit. Ze belt vanuit een hotel in Groningen

„Ik ga zo een dutje doen. Vanavond is mijn tweede concert hier en ik ben nogal moe. Maar ik wist dat er zware weken aan zaten te komen. Optreden, signeren, interviews.

„Een paar journalisten waren heel kritisch over mijn keuze voor Einaudi. Of ik mijn ziel aan de duivel had verkocht? Daar schrok ik wel van. Maar het zette me ook aan het denken. Blijkbaar denken mensen dat als je bij zo’n grote platenmaatschappij zit, je in een hokje wordt gestopt.

„Ik ben het er niet mee eens. Volg me één seizoen en je zult zien hoe veel verschillende dingen ik doe: klassiek én modern. Of kijk naar mijn platen. Daarvan zijn twee klassiek en drie modern. Dat is niet commercieel, ik noem dat veelzijdig.

„Het uitbrengen van mijn album is voor mij de afsluiting van een moeilijke periode. De keuze voor Enaudi was niet eenvoudig. Ik wilde niemand teleurstellen. Een sceptische vriend reageerde best goed. Zoiets kleins doet me toch goed.”

December, aan de telefoon

De reacties op het album zijn heel positief. Dat merk ik als mensen me na concerten aanspreken. Het is zelfs al een gouden plaat, meer dan 10.000 verkochte exemplaren. Maar als ik hoor dat een Trouw-recensent het album één ster geeft, doet dat me natuurlijk wel iets. Jammer dat mensen me in het hokje ‘lichte muziek’ stoppen, terwijl ik probeer een andere kant van mezelf te laten zien.”