Er is oprechte steun voor de missie

Sinds oktober is Sigrid Kaag speciaal coördinator van de missie die de chemische wapens in Syrië moet vernietigen. „Keer op keer blijkt hoe ieder land een concrete bijdrage wil leveren.”

Foto Roger Cremers

Donderdag 12 december

Nadenkend over de week voor Hollands Dagboek, realiseer ik me hoe zeer mijn leven de laatste zes maanden is veranderd. In juni dit jaar woonden we nog in New York, Upper East Side, en wachtten gespannen de schoolresultaten af van onze kinderen. Ik werkte binnen het VN ontwikkelingssysteem, en de balans bestond uit een fragile evenwicht tussen gezin en werk. Sinds juni woont zoon Adam in het Lancing College, een geweldige kostschool; Makram en Inas wonen in Oost-Jeruzalem met Anis, en Janna begint weer een intensieve cursus Nederlands in Leiden. Van het wervelende New York zijn Makram en Inas verhuisd naar een leven dat draait om nieuwe scholen, Arabisch leren, paardrijden in Jericho en muziek op het Edward Said conservatorium en bezoekjes aan Cyprus of Jeruzalem.

Vandaag neem ik eindelijk een paar dagen vrij – na een verblijf op mijn basis in Damascus, de maandelijkse briefing voor de Veiligheidsraad en werkoverleg in Den Haag bij OPCW en op onze basis in Cyprus. Dit komt aan het einde van een hele intensieve maand. Een maand waarin mijn moeder ook onverwacht is overleden. Ze was enorm trots en ook bezorgd, gelet op de situatie in de regio en in Syrië zelf. Het lijkt alsof het nog niet tot me door is gedrongen dat ze is overleden. Ik weet niet of dit komt door ons mandaat, de verwachtingen en werkdruk.

In Jeruzalem heeft het gesneeuwd, de scholen zijn gesloten en de kinderen zijn blij met de sneeuw. Onze jonge labrador uit Zwitserland vindt het ook een festijn. Achter op de ‘berg’ bij ons huis, verzamelen zich gezinnen met kinderen uit alle stadsdelen om sneeuwballen te gooien. De kinderen doen mee, maar ik blijf lui binnen bij de open haard.

Het werk gaat uiteraard door en ik houd constant contact met Damascus en Cyprus. Ik rond ook de wekelijkse teleconferentie met New York af.

Het winterweer in de regio treft vooral de vluchtelingen en ontheemden, hartverscheurend.

Vrijdag

Jeruzalem blijft volkomen ingesneeuwd en de kinderen zijn thuis. Een gezellig familiemoment. Hoewel... Makram moet een belangrijk schoolproject afronden, en er moet nog wat werk verricht worden… Het Arabisch van de kinderen wordt steeds beter, alhoewel de grammatica hen natuurlijk zorgen baart. Een mooie en moeilijke taal. Internet doet het gelukkig vandaag nog zodat ik e-mails kan sturen en New York, Damascus en Cyprus kan bellen. Er zijn belangrijke deadlines te halen. Het winterweer heeft ook invloed op ons werk. Het formele aanbod van de Noorse en Deense schepen ter ondersteuning van het Chemische Wapens-vernietingsprogramma vormt een van de belangrijke pilaren in de planning.

Zaterdag

Nog steeds sneeuw en nu is het wel mooi geweest. Veel wegen, vooral rondom en in Jeruzalem, zijn niet veilig begaanbaar. Ik moet morgenochtend vroeg terug naar Cyprus, en we proberen een route te vinden. Ik besteed de halve dag en avond aan het zoeken naar alternatieven. De geplande kerstinkopen in Bethlehem en een bezoek aan de tandarts lukt ook niet meer. De muzieklessen zijn afgelast en zonder elektriciteit en internet worden we op een prettige manier gedwongen spelletjes te spelen en veel te lezen! Makram kan intussen fijn verder aan zijn project, vind ik althans als zijn moeder. Het blijft een compromis tussen koekjes bakken en project afronden… Ook thuis is onderhandelen een kunst, merk ik iedere keer.

Zondag

Om 3 uur ’s ochtends maar vertrokken naar de luchthaven. Het viel uiteindelijk erg mee, ofschoon Anis meer dan drie uur over de terugweg heeft gedaan. Ik was enorm opgelucht de vlucht te hebben gehaald, want er was al een volle dag gepland. Een bezoek aan Limassol, voor een eerste ontmoeting en besprekingen met de Noorse en Deense commodores en de Deense minister van Defensie. Het was een geweldig bezoek. Los van de enorme nieuwe inzichten die je opdoet, blijkt ook keer op keer hoe men hecht aan de rol van de missie, het mandaat en hoe ieder land een concrete bijdrage wil leveren. Dit is zowel op het zakelijk als persoonlijke vlak te merken en het geeft ons allen moed!

De inspiratie van het bezoek, inclusief de boottochten naar de fregatten, geven zoveel energie dat ik vergeet dat ik maar één uur heb geslapen. ’s Avonds drinken we een glaasje met de collegae op Cyprus, en ik eet met een goede vriend die net op Cyprus is aangekomen.

Maandag

Ik bezoek de tandarts op Cyprus. Erg goed bevallen, en ik bevestig de noodzakelijke vervolgafspraak bij terugkeer uit Damascus. Na een snelle ronde telefoontjes, vertrek ik met mijn assistente richting Beiroet. In het hotel met uitzicht op de Middellandse Zee, nemen we snel de plannen voor dinsdag door. Het is altijd jammer, ofschoon een luxeprobleem, dat je bij het reizen in mooie hotels verblijft maar nooit tijd hebt er daadwerkelijk van te genieten. Vandaag is ook in Genève het humanitaire appèl gelanceerd voor het Regionaal Respons Plan voor de Crisis rondom Syrië. Het blijft belangrijk om niet te vergeten wat er om ons heen gebeurt.

Dinsdag

Een bezoek aan ESCWA [VN-organisatie voor economische en sociale projecten in westelijk Azië] in Beiroet voor gesprek met VN-collega’s en ook om nog even de verschillende gespreksrondes door te lopen. De diplomatieke briefing is goed verlopen, er is veel interesse en de oprechte steun voor het succes van de missie is duidelijk. Hoewel er veel wordt gerapporteerd over de missie zijn dit soort diplomatieke gespreksmomenten ook heel nuttig om momentum te behouden en van gedachten te wisselen over de uitdagingen, de mogelijke problemen en uiteraard hoe we mogelijke obstakels kunnen overwinnen…

Hierna door naar Syrië, ik ben blij weer op weg te zijn naar Damascus. Mijn team is daar dag en nacht aan het werk, een ieder maakt lange dagen en leeft onder enorm veel (werk-) druk. Er zijn klaarblijkelijk twee autobommen onklaar gemaakt, op dezelfde route die wij afgaan. Ik ben blij dat we dit niet wisten en kan alleen maar hopen dat mijn moeder uit de hemel een oogje in het zeil houdt... Je bent daar kennelijk nooit te oud voor. We komen rond 4 uur in Damascus aan en gaan direct aan het werk. Hotel, kantoor, thuis is nu op een en dezelfde plek. ’s Avonds laat keur ik een urgent veldbezoek goed, na zorgvuldig overleg over de te nemen veiligheidsmaatregelen.

Woensdag

De dag begint vroeg en eigenlijk zit ik de hele dag in vergadering. De briefings door het team zijn heel nuttig, en we nemen een aantal belangrijke besluiten. Ik bel met Den Haag, New York en Cyprus. De speciale beschermingseenheid gaat op de laatste voorbereidingsbezoekjes voor mijn vergaderingen in de stad morgen. Ik zie de VN-collega’s van het humanitaire team, sommigen ken ik al jaren uit andere functies en tijden, en het is prettig hier goede bekenden te zien. Een ieder heeft elkaar nodig. Het is 22.00 uur en nu is het mooi geweest.

Donderdag

Begonnen bij de Russische ambassade waarna de besprekingen worden vervolgd op het ministerie van Buitenlandse Zaken. Het konvooi wordt enorm beveiligd en iedere trip die we maken vergt voorbereiding. Later op de dag heb ik een belangrijk gesprek met het kantoor van de secretaris-generaal van de VN. We bezoeken nog de ambassadeur van de volksrepubliek China en keren dan weer terug naar het hotel. Morgen is er weer een dag met een bezoek aan een depot. De planning voor het bezoek aan Jordanië gaan in de tussentijd door.

Oud en Nieuw in Syrië – ik hoop op veilige en goede tijden voor een ieder.