Burgemeestersdictee

Dus we mogen stellen dat het veel te dicce tee van Kees van Kooten ronduit mislukt is en dat we volgend jaar weer gewoon een moeilijke, maar goed te volgen tekst met huis-, tuin- en keukeninstinkers krijgen. Dit was gewoon een goedbedoeld doch mislukt experimentje. De door Kees ingebrachte taalfouten waren te simpel en de moeilijke woorden gewoon te ver gezocht. Volgend jaar doen we weer normaal. Voorbeeldje:

De bronstige burgervader van het Limburgse stadje, die zijn veelvuldig door hengstige schandknapen afgelikte torso middels een selfie op een ranzige homosite had geplaatst, beklaagde zich bij een buurtzender over het feit dat diverse media in zijn promiscue seksleven zaten te wroeten.

Op dat zelfde moment informeerde zijn Cromvoirtse echtgenoot zijn kijkers over het liefdesleven van een bekende recitalpianist, die de laatste tijd niet alleen veel gezien zou zijn met zijn vaste verloofde Minnie Mouse, maar ook met een Poolse maintenee. Deze gotspe was voor de roddelmaffia aanleiding om hun door het vele klappeien vergeelde gebitten nog harder in deze actuele polyandriezaak van de burgemeester te zetten en nog meer types uit zijn aambeienschoffelaarsperiferie, waarin de xenofilie klaarblijkelijk nogal welig tiert, te ondervragen.

Dat zijn duidelijke regels. Misschien is het sowieso leuk om een speciaal burgemeestersdictee te maken. Beginnen we met die bolle Rob Ford van het Canadese Toronto, die onlangs bekende dat hij regelmatig van de coke en de crack gesnoept heeft, en absoluut niet van plan is om te vertrekken. Zag hem deze week schaamteloos dansen op een internetfilmpje. Conclusie? Die gaat voor de Rob Oudkerktrofee. Daar zijn ze in Toronto nog niet vanaf.

Daarna een passage over de censurerende burgervader van Utrecht die lekker vijf jaar aan het pluche bleef plakken voor hij tot grote opluchting van de bevolking vertrok. Zo grappig om deze week allerlei interviews met de goede man te lezen. Geen sprankje spijt of schaamte over zijn toenmalige actie om een schadelijk artikel over hem uit een blaadje te laten halen.

Zullen we de affaire van de Groningse Peter Rehwinkel maar laten schieten omdat hij uiteindelijk na veel gezever heeft afgezien van de eerste drie maanden wachtgeld om een niet bestaande baan in Barcelona aan te nemen? Of is dat toch wel de moeite waard?

En dan natuurlijk nog even iets over de burgemeester van Wassenaar, waar die gênante seksrel nu wordt afgerond door drie raadsleden 120.000 euro schadevergoeding te geven. Dat uit de hand gelopen borreltje waar wethouder Henk de Greef wat overmoedig en ordinair over de lengte van zijn roede begon te pochen. Henk krijgt 31 ruggen mee. Goed dat hij geen wethouder in Maastricht was. Dan had de burgemeester onmiddellijk zijn toverstaf op tafel gelegd om over de knuppel van Henk heen te toepen. Maar de drie Wassenaarse raadsleden krijgen de schadevergoeding in verband met verlies aan arbeidsvermogen, reputatieschade en smartengeld. Is dit grappig? Ja, dit is absoluut humor. Is het in dit geval de burgemeester die de 150.000 euro kostende streep onder de affaire wil zetten? Vrees van wel. Is in Wassenaar natuurlijk een bedrag van niks. Voor de gemiddelde inwoner van dat dorp is 150.000 euro een bonusje dat ze wekelijks wegschrapen bij een bijna failliete bank.

Maar moeten we die burgemeesters in een dictee proppen met allemaal moeilijke woorden? Of moeten we gewoon in glashelder en zeer eenvoudig Nederlands zeggen dat ze stuk voor stuk hele rare types zijn. Dat het langzamerhand een redelijk gekneusde beroepsgroep is. Als mijn vader burgemeester is zou ik het als kind lekker stil houden.

Of ik vind dat die Hoes af moet treden om zijn privéleven? Nee, natuurlijk niet. Onno likt zich maar lekker suf in zijn vrije tijd. Al dat gelebber van zo’n vunzige vijftiger gaat me niks aan. Maar de man van Onno wil dat we het weten. Die houdt ons dagelijks op de hoogte over welke hand in welke broek verdwijnt.

Laat die Onno maar lekker burgemeester blijven. Verheug me nu al op het moment dat hij de harde kern van MVV gaat toespreken op hun wangedrag van afgelopen week. Van dat idee word ik zo onbedaarlijk vrolijk. Zit daar geen leuk smeuïg Limburgs dicteetje in? Vrees dat we dan een hoop nieuwe woorden bijleren.