Beste Albert,

Column // Georgina Verbaan

Nee, het is niet prettig, maar het gaat voorbij. Ja, het doet pijn als je op je kwetsbaarst wordt gezien door zoveel mensen, de hoon, de spot... Maar u kent die mensen niet, zij kennen u niet, niet écht. Laat dat een troost zijn. Het hielp mij heel erg om mijn publieke persoon los van mijn privépersoon te zien, als twee verschillende mensen die een lichaam delen. Maar dat is voor iemand met een psychisch wankel verleden misschien wel makkelijker, ik weet niet hoe dat bij u zit. Gelukkig was ik destijds over mijn pleinvrees heen, want het had toch iets ongemakkelijks om dag in dag uit gevolgd te worden door grote auto’s met geblindeerde ramen. De telelenzen schoven als mitrailleurs uit de ramen wanneer ik mijn Smart instapte of het vuilnis buitenzette. Oh, doe dit laatste vooral niet en laat het lekker een paar weken binnen staan stinken, want het levert zeer oncharmante kiekjes op. U heeft zelf hopelijk een auto met chauffeur, dat rijdt een stuk aangenamer kan ik mij indenken. Zeker als uw ramen geblindeerd zijn. Dan kunt u soms misschien even huilen. Ik kan daar zo jaloers op zijn, op mensen die huilen op de fiets of in de trein. Ik vind dat de ultieme vrijheid, je emoties laten gaan in publieke ruimtes. Hoewel ik met vreugde ook niet snel meer te koop zal lopen, en ik raad u aan hetzelfde te doen. Onthoud dat, geef ze niets meer, niets! Want ze rennen ermee weg en zetten het gekscherend op hun hoofd om ermee over het schoolplein te paraderen. Wees ook blij dat het winter is, u kunt warm binnen wachten tot het over is. Misschien kunnen vrienden boodschappen voor u doen, want dat is nu even niet zo gezellig. Ik weet niet waar u woont, maar ik hoop hoog of met een hek of oprijlaan, dat scheelt. Ik zat op één-hoog in het appartement van een vriendin, daar was het knus. Ook omdat we er de gordijnen dicht hielden zodat we de telelenzen niet hoefden te zien, en andersom. Verder raad ik u aan nergens op te reageren. Niet klagen, niets uitleggen. Dat is voer voor meer ellende. Tot slot is het goed om te weten dat het de meeste mensen uiteindelijk worst is. Die maken zich zorgen over dat schoolreisje waar geen geld voor is, een ziek familielid, Syrië, of dat kreng van nummer 43 dat altijd hun parkeerplek inpikt. Het zijn vooral de media die er geen genoeg van krijgen omdat ze, ach, dat hoef ik u natuurlijk niet uit te leggen. Sterkte!