Leven is dodelijk

Op mijn tiende was ik voor het eerst dronken. Samen met een vriendin zoop ik een tas Breezers leeg tussen de struiken van een verlaten binnenplaats. Twee jaar later werden we opgepakt door de politie omdat we ’s nachts het huis uit waren geslopen met een rugzak vol Smirnoffs. Ik pretendeer niet dat alcohol een

Op mijn tiende was ik voor het eerst dronken. Samen met een vriendin zoop ik een tas Breezers leeg tussen de struiken van een verlaten binnenplaats. Twee jaar later werden we opgepakt door de politie omdat we ’s nachts het huis uit waren geslopen met een rugzak vol Smirnoffs.

Ik pretendeer niet dat alcohol een anti-oxidant is, maar hoe volmaakt kunnen we zijn?

Het was een goede les: we moesten slimmer stiekem doen. Voor de tieners van nu komt daar op 1 januari twee jaar huichelarij bij: drinken mag dan pas na je achttiende. Dat werkt averechts, want hoe langer je geheimen oefent, hoe geloofwaardiger je wordt.

Natuurlijk wordt alcohol steeds slechter voor je. Of nee: we weten steeds beter hoe slecht het altijd al was en de wet spitst zich logischerwijs toe op de kennis van nu. Straks smeren we baby’s in met antirimpelcrème, omdat we hebben ontdekt dat het leven dodelijk is.

Nu wil ik niet pretenderen dat alcohol een anti-oxidant is en roken vitaal maakt, maar de vraag rijst: hoe volmaakt kunnen we zijn? Misschien zijn de mogelijkheden van de mens beperkt en is ons lichaam een soort waterbed: als je op één punt drukt, golft het elders omhoog.

Het gymnasium waar mijn moeder lesgeeft, pionierde op de wet vooruit, want op de Romereis werd alcohol dit jaar verboden. Een verfrissend experiment: zonder katerogen bleek de Sixtijnse kapel nog mooier. Maar dat betreft een gymnasiumklas. Zij hebben de hemel van Michelangelo om zich aan te vergapen. Voor mensen zonder toegang tot louterende schoonheid biedt minder verheven verdoving soelaas. Zo is alcoholmisbruik de lava van de sociaal-economische rommel die dieper zit. Met een vertruttingsbeleid dweilt de rijksoverheid aan het oppervlak.

Op mijn vijftiende woonde ik een jaar in een verschraalde buitenwijk van Amerika en daar werd stevig gedronken. Regelmatig ontsnapte ik op het nippertje aan de politie, maar mijn meest verlossende vlucht was mijn terugkeer naar Nederland aan het eind van het schooljaar, terwijl mijn Amerikaanse vrienden arm achterbleven. Een jongen liep later een verminkt gezicht en manke ledematen op omdat hij dronken in zijn auto stapte. Hij kwam de oprit nog niet af. Er stond een boom in de weg. Zijn vrienden wachtten uren voor ze de politie en ambulance durfden te bellen – eerst moest alle drank van het feest in het bos worden verstopt.

De verhoging van de leeftijdsgrens naar 18 jaar berust op wetenschappelijk onderzoek naar beschadigde neuronen, maar kijkt niet naar de sociale neiging van de mens om zich te misdragen.

Vertel de verminkte jongen dat alcohol hersenschade veroorzaakt. Hij zal je zeggen dat hij had gewild dat zijn vrienden de ambulance hadden durven bellen.

    • Simon(e) van Saarloos