Glossy biopic van een staatsman

Natuurlijk, Mandela: Long Walk to Freedom neigt naar een heiligenleven. Dat viel te verwachten van een glossy biopic, gebaseerd op de autobiografie van de imposante Zuid-Afrikaanse staatsman. Maar binnen de beperkte marges – de familie Mandela keek over zijn schouder mee – doet regisseur Justin Chadwick toch een aantal opmerkelijke dingen. Wat hij goed laat zien is het immense zelfvertrouwen dat Mandela van jongs af aan kenmerkte. Mandela heeft het racisme waarmee de zwarte bevolking van zijn land werd bejegend altijd in de eerste plaats opgevat als een teken van zwakte, en zeker niet van kracht. Dat gaf hem al vanaf zijn jonge jaren – een tijd waarin hij een geducht rokkenjager was, ook dat laat de film zien – een groot natuurlijk overwicht.

Wat de film ook goed doet: Mandela’s relatie tot zijn zwarte achterban staat centraal, en minder zijn relatie tot zijn blanke landgenoten.

Jammer is dat de makers er niet op hebben vertrouwd dat Mandela’s lange politieke gevecht toch echt al voldoende materiaal biedt voor meeslepend drama. Ze kozen ervoor om minstens zoveel aandacht te besteden aan zijn privésores.

Dat menselijk leed overvleugelt volledig Mandela’s intellectuele en politieke ontwikkeling.

    • Peter de Bruijn