Opinie

    • Simone van Saarloos

Simone Donkere Dagen Offensief

‘Wij waren in je kamer’. Dat I-Know-What-You-Did-Last-Summer-dreigement troffen Groningse studenten vorige maand thuis aan, nadat de politie bij hen binnen was geweest. De foto’s verschenen vervolgens op Facebook. Steeds zien we dezelfde grijze agent, zweterig van het klauteren staat hij voor de ‘kaptafel’ van een student. Aan de spiegel plakken flyers van dancefeesten, tussen de rommel staan een volle tube tandpasta (dopje er nog op) en een bierpul met water, klaar voor de ochtend-paracetamol. Achter het hoofd van de agent pronkt een piemel, met roze verf op de muur geklad. Daarnaast een pijl met uitleg: ‘Spuitbus’.

De politieagent is geen inbreker, en toch ook weer wel. Hij drong immers ongevraagd een woning binnen en dat is niet helemaal volgens de wet. De huisvredebreuk moet een ‘schrikreactie’ opwekken en erop wijzen dat studenten hun kamers slecht beveiligen. Zeker in de wintermaanden wordt er veel ingebroken, vandaar dat deze inbraakpreventie-actie wordt gehouden ‘in het kader van het Donkere Dagen Offensief’.

‘Gelegenheid maakt de dief’, waarschuwt de politie. Ze doelen op waardevolle spullen die verleidelijk in het zicht liggen, maar vergeten dat hun neongele uniform ook gelegenheid bood om op klaarlichte dag over schuttingen en balkons te klimmen, zonder bemoeienis van buren en omstanders. Bovendien ziet de politie sneller gelegenheid dan een gemiddeld slimme inbreker, zo blijkt uit een foto waarop een agent, onhandig geknield in de vensterbank, met een bewoner praat. Het bijschrift luidt: ‘Een inbreker zou deze kamer makkelijk binnen kunnen sluipen aangezien de ramen wijd open stonden. Gelukkig was de bewoner thuis.’

Juist ja. Ieder die de ramen onschuldig wijd open laat staan terwijl hij thuis is, zal nu een geschrokken en gewaarschuwd mens zijn.

Ach nee, ze bedoelen het natuurlijk goed en de bewoners konden de inbraak wel waarderen. Lachen toch? Eén studente had pech, zij kwam net onder de douche vandaan en een ander was misschien bezig zijn pandapunten weg te vrijen, maar privacy eisen is ook zoiets preuts.

Ik woon niet in Groningen, maar ook in mijn Amsterdamse buurt zijn het Donkere Dolle Dagen en fietsen opvallend veel agenten rond. Ik heb een badjas bij de douche gehangen, maar voorlopig lijken ze hun bemoeienis op noodzakelijker plekken in te zetten: ze maken praatjes met buurtbewoners met verdacht vaste routine – elke dag schuifelend naar het buurtcafé of een rondje zonder hond.

Eenzaamheidspreventie zou in het Donkere Dagen Offensief moeten worden opgenomen. Dan konden ze binnenvallen waar het echt nodig is. Zoals in het stille huis op de Jan Porcellistraat in Rotterdam-West waar privacy overvloedig was. Toen de politie daar tien jaar te laat binnenkwam, was het humorloos schrikken. De bewoonster was thuis en toch ook niet.

    • Simone van Saarloos