Fris

De vraag was of hij, Guus Hiddink, de nieuwe bondscoach werd. Hiddink nam een slokje automatenkoffie uit een kartonnen bekertje met zo’n plastic roerstokje. Niks voor Guus. Hiddink houdt van kwaliteit. Een cappuccino uit een kopje, met het schuim zo dik, dat het lepeltje erop blijft liggen.

Daar kwam het antwoord. De woorden bleven hangen in een mistwolk: „Als ik nog fris ben en ik ben niet vervelend voor anderen – in de verkeerde zin – dan zou het kunnen, ja.”

Fris. Is Hiddink nog fris?

Frank de Boer is fris, Phillip Cocu zag er gisteren ook weer fris uit. Hiddink is niet per se fris. Hij is gepokt en gemazeld, dat is iets anders.

Hiddink zal doelen op de helderheid van zijn geest. Ja, die is nog fris, vermoed ik. Met een niet aflatende ambitie als motor. Hij is in staat om jonge spelers met een arm om de schouder te steunen, de gearriveerde sterren met humor te kietelen.

Het lijf houdt geen gelijke tred met zijn lenige hersens. Hiddink zal dagelijks met een blok zeep alle oksels een beurt geven. De geur is goed maar sprankelen doet het 67-jarige lichaam niet meer. Een vriend van me sprak altijd dezelfde zin als hij levensgenieter Hiddink ten voeten uit in beeld zag verschijnen: slaat geen maaltijd over.

Door zijn – laten we zeggen – forse bouw en zijn versleten gewrichten weet Hiddink dat hij niet meer in staat is mee te doen aan een rondo op tempo.

Zijn assistenten zullen de arbeid op het trainingsveld moeten verrichten. Hiddink schiet hooguit een verdwaalde bal de goede richting op, met binnenkant voet.

Zij doen, hij denkt.

Hiddink versprak zich dit weekend tegenover de NOS: „Ik ambieer iets leuks.” En toen snel: „Leuk, dat is niet het goede woord.”

Juist wel.

Hiddink moet het simpelweg ‘leuk’ vinden om bondscoach te zijn. De focus ligt op plezier en resultaat. Met zo’n palmares achter je naam wil je geen onnodig gezeur meer aan je hoofd. Dat zou de frisheid kunnen verstoren.

Ooit liep ik achter Hiddink aan in de catacomben van het PSV-stadion. We moesten door een zaal vol sponsors en vips. Hiddink pakte zijn mobieltje en liep brabbelend door de menigte. Niemand durfde hem aan te spreken. Zonder oponthoud kwam hij aan op zijn plek.

Even later liet hij zijn telefoon zien. Stond uit. Zo doe je dat. Zo spaar je je energie voor zaken waar het werkelijk om draait.

Het antwoord op de hamvraag gaf Hiddink uiteindelijk niet. Als een master of spin laat hij het aan anderen over om te zeggen of hij de nieuwe bondscoach is.

Nog even zijn lippen op elkaar en hij wordt het vanzelf.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.

    • Wilfried de Jong