Casanova bij De Appel is traag, koel en kuis

Foto Leo van Velzen

Meters tule, zijde, fluweel, kant en bont zijn benut. Het kostuumatelier van De Appel heeft overuren gedraaid voor de buitenissige stoet snoepkleurige hoofddeksels, heiligenmantels, hoepeljurken, pruiken en pofbroeken die voorbij trekt. 150 kostuums telt marathonvoorstelling Casanova; het afscheid van artistiek leider Aus Greidanus sr. Die kostuums zijn niet alleen een lust voor het oog, ze geven ook tijd en plaats van de handeling effectief weer: dit stuk speelt zich ruwweg af tussen 1750 en 1790, in onder meer Venetië, Fontainebleau, Parijs, Polen en Petersburg.

Dat de kostuums dienen als indicator van tijd en plaats is omdat het – eveneens verbluffende – decor tamelijk onveranderlijk is: Guus van Geffen liet tienduizenden liters water het Appeltheater instromen, en heeft daar, met houten kades en loopbruggen, een klein Venetië gevormd. De makers zijn bijzonder creatief met vlotten en pontons, een dobberende grammofoon en zelfs een compleet gedekte drijvende eettafel, maar dat water blijft een gegeven. Inhoudelijk is het gerechtvaardigd: waar zijn avonturen Giacomo Casanova ook leiden, zijn hart blijft in Venetië.

Kostuums en decor zijn de grote troef van Casanova, en helaas blijven tekst, regie en spel daar bij achter. Schrijvers Jules Terlingen en Aus Greidanus sr. vatten Casanova’s biografie samen in een perpetuum mobile van verleiding, schandaal en vlucht, zonder ontwikkeling, climax of catharsis. De gekozen vorm, met Casanova’s assistent Leduc (Bob Schwarze) als terugblikkende verteller houdt de handeling statisch. Het decor belemmert bovendien een vlotte aaneenschakeling van scènes. Dat alles maakt Casanova tergend traag.

Aus Greidanus jr. is teleurstellend vlak in de titelrol. Dat kan een keuze zijn – het is origineler dan de joyeuze bon vivant – maar iets van de charme van de verleider moet je wel voelen, wil je vier uur lang met hem mee gaan. Deze stugge Casanova laat enkel koud, ook al omdat de regie kansen mist in het uitdiepen van de relatie met zijn moeder en Leduc. Het spel van de 13 (!) overige acteurs is vaak al net zo afstandelijk en mat, met af en toe een hoogst komische uitzondering. En al passeren er tientallen, fraai uitgedoste vrouwen, voor een stuk over die grote verleider is deze voorstelling verbijsterend koel en kuis.

Herien Wensink

    • Iemand
    • Herien Wensink