Moedig artsen niet aan om te frauderen

Als arts word je gestimuleerd om te frauderen. Door perverse vergoedingsprikkels in de zorg worden artsen regelmatig gedwongen om onjuiste diagnoses te stellen. Zo niet, dan krijgt de patiënt de rekening of werk je als arts op vrijwillige basis.

Een voorbeeld. Op de eerste hulp wordt patiënt B. binnengebracht. Hij heeft geprobeerd zich van het leven te beroven door zich te verhangen. Het touw brak en de patiënt heeft ernstig letsel opgelopen aan zijn keel, waarvoor een opname is geïndiceerd op de intensive care. Als hem wordt gevraagd waarom hij een zelfmoordpoging ondernam, antwoordt hij dat zijn baas hem vorige week op straat heeft gezet en dat zijn vrouw overweegt van hem te scheiden. Hij is erg aangeslagen, maar voldoet niet aan de criteria voor een depressieve stoornis. De psychiater stelt de diagnose aanpassingsstoornis: emotionele en gedragssymptomen in reactie op stress veroorzakende factoren. Het probleem is echter dat de zorgverzekeraar deze veelvoorkomende diagnose in de acute psychiatrie niet meer vergoedt. De psychiater voelt zich vervolgens ‘moreel’ verplicht een andere diagnose te stellen die wel wordt vergoed omdat de patiënt anders de rekening krijgt of het ziekenhuis niet betaald krijgt voor de verrichtingen van de arts. In feite bepaalt tegenwoordig de zorgverzekeraar dus welke diagnose een arts zou moeten stellen. Dit is merkwaardig omdat een arts hiervoor jarenlang is opgeleid en de zorgverzekeraar niet. De zorgverzekeraar doet deze aanpassingen vanuit het oogpunt van bezuinigingen. Het wrange is echter dat de dagelijkse praktijk juist duurder wordt door een dergelijk systeem.

Esther van Fenema