Openluchtbed

Het Amankila op Bali is een schitterend hotel. Idyllisch, stylish, luxueus, noem maar op. Er zijn geen kamers, maar louter villa’s met grote privéterrassen, privézwembaden, binnen- en buitenbadkuipen en uitgestrekte vergezichten over de rijstvelden en heuvelen. ’s Middags werd ons gevraagd of we misschien liever buiten wilden slapen. Het beloofde toch zo een mooie heldere nacht te worden. We zeiden ja, en een vier man sterke ploeg kwam binnen om alles te regelen. Wij gingen intussen dineren. Bij terugkomst stond op het terras een enorm bed, met het fijnste Egyptische katoen opgemaakt, met daarnaast een verre- en een sterrenkijker, een verhelderend sterrenboek, een koelemmer met een fles wijn plus een thermoskan met thee, een schaal goodnight-hapjes en – hoe feeëriek – tientallen waxinelichtjes op rij van het bed helemaal naar binnen (best ver), als een soort verlichte landingsbaan richting wc voor een nachtelijk plasje.

Dat is natuurlijk ongekend fantastisch. Maar toch lag ik in bed (uiterst Nederlands) te denken: betaal ik zo’n euro 800,- per nacht voor de mooiste villa, lig ik hier dakloos te kamperen.

amanresorts.com

intransit@nrc.nl