Dierenarts is te duur, laat btw-tarief zakken

Mensen brengen uit financiële nood hun dier minder vaak naar de dierenarts. Die is veel te duur, ondanks het feit dat de tarieven vrij zijn. Laat het btw-tarief zakken en subsidieer de sterilisatie van katten, betoogt Heleen Crul.

Hector is een forse Duitse herder. Zijn bazin bracht hem enige tijd geleden naar het asiel en zei: „Ik word een dagje ouder en kan hem niet meer aan”. Kort daarna ontdekte een medewerkster dat hij een tumor had. Het bezoek aan de dierenarts kwam voor rekening van de dierenbescherming.

Mensen zien steeds vaker uit financiële nood af van de noodzakelijke behandeling van hun huisdier, zeggen ook dierenartsen. Dat dat mede komt omdat de meeste dierenartsen zo duur zijn, zeggen ze er niet bij. In de ene dierenpraktijk kost het laten inslapen van een hamster 8,50 euro. In de andere 31,50 euro.

Hoe duur Nederlandse dierenartsen zijn, ondervonden wij toen onze Beauceron Live, een Franse herdershond, de binnenkant van haar linkerbovenbeen ophaalde aan prikkeldraad. De wond moest gehecht worden onder narcose. De rekening: bijna 500 euro. Een aantal maanden later gingen wij met vrienden wandelen in de Italiaanse bergen, en ook hun hond haalde tijdens de tocht haar achterpoot open. De dierenarts deelde mee dat hij in het weekend dubbel tarief berekende. Hun hond werd ook onder narcose gehecht. Het dubbele tarief was 170 euro.

Artsen zitten ‘onder de knoet’ van overheidsinmenging en zorgverzekeraars wat betreft het prijskaartje van hun verrichtingen, het voorschrijven van medicijnen en de kosten daarvan. Maar de tarieven van dierenartsen zijn vrijgegeven omdat dit tot meer onderlinge concurrentie en lagere tarieven zou leiden. Het tegendeel blijkt waar. In de discussie hierover beroepen dierenartsen – die soms ook in maatschappen werken – zich op hun praktijkonkosten. Die zijn inderdaad enorm uitgedijd. Tegenwoordig beschikken zij dikwijls over een eigen kliniek, met een aantal assistenten, een mondhygiënist en een fysiotherapeut; met preoperatieve ruimtes, operatiekamers en geavanceerde röntgenapparatuur. Honden krijgen er onder meer chemokuren, bloedtransfusies en kunstheupen.

Dierenartsen hebben doorgaans ook een eigen apotheek, en sommigen hebben zelfs een winkel met een uitgebreide collectie ‘verzorgingsartikelen en dierbenodigdheden’. Een moderne dierenartsenkliniek met veel personeel vergt dus forse financiële investeringen, maar aangenomen mag worden dat zij zonder de aantrekkingskracht van een behoorlijk aantrekkelijk rendement al deze voorzieningen niet zouden treffen.

Mensen willen er vaak alles aan doen om hun huisdieren te behouden. Die wens kunnen dierenartsen meer dan ooit in vervulling laten gaan. Mits die cliënt daar het geld voor over heeft.

Pijnbestrijding is een eerste gebod voor een ziek dier, maar moet verder altijd alles wat kan? Genereert de vraag het aanbod, of roept het aanbod de vraag op? Wat doe je een hond aan met een nieuwe heup ? Met uitstel van zijn nierziekte door een steeds terugkerende behandeling? Aanzienlijk dwingender is de vraag: kunnen dierenartsen financieel niet wat inschikken? Tachtig procent van de dierenartsen bleek bij een enquête te willen instemmen met een betalingsregeling, maar in de praktijk doet maar zeventien procent dat op een loyale manier.

Inmiddels kunnen mensen met een uitkering in de Rotterdamse Minimaxkliniek optimale zorg voor hun huisdier met minimale kosten krijgen – een initiatief van dierenbescherming Rijnmond. „De vergoeding voor de eerste twee weken opvang van zwerfdieren is een wettelijke plicht van de gemeenten. Dat is geen subsidie”, weet directeur Rinus Hitzert. De dierenbescherming wil het concept ook in andere delen van Nederland uitbreiden, maar het geld daarvoor ontbreekt.

Intussen zou een lagere btw-heffing van zes procent op de rekening van een dierenarts, en subsidie voor gratis sterilisatie van katten zoals in Italië op grote schaal is gebeurd, de huidige situatie van eigenaars en dieren aanzienlijk kunnen verbeteren.