Dansen

Ik ben zo iemand die de autobiografie van Nelson Mandela twee keer heeft gelezen, en het boek Invictus (over Mandela als president) ook. Ik geef het maar eerlijk toe, al besef ik heus wel dat ik me hier niet populair mee maak. Ik ben bang dat ik overkom als het soort mens (meestal vrouw) dat op een iets te enthousiaste manier begaan is met Afrika. Dit om zelf meer ‘oer’ en meer ‘aarde’ te zijn. Zij kan Nkosi Sikelel’ iAfrika meezingen. (Ik heb bij dit soort vrouwen ook altijd de associatie met seksvakanties in Gambia, maar misschien is dat niet terecht.)

Ooit was ik op een groepsreis in zuidelijk Afrika (ik schreef daarover, dat was mijn excuus en meteen ook mijn redding tijdens de reis zelf). Een vrouw binnen de groep was zo’n Afrika-minnende vrouw. Zij zei elke ochtend: „Even mijn oorlogskleuren opdoen.” En dan ging ze met oogschaduw in de weer. Ze had kleertjes meegenomen voor de Afrikaanse kindertjes en liet zich door andere groepsleden fotograferen terwijl ze ze overhandigde (zie figuur 1). Ik was niet dol op deze vrouw, moge duidelijk zijn. Maar eerlijk is eerlijk: na drie weken in een bus ben ik op niemand meer echt dol.

Ik weet niet meer of ze ook op Afrikaans dansen had gezeten. Dat kan heel goed. Als je als volwassene op een danscursus gaat, dan zegt dat iets over het type mens dat je bent. Tango is voor stellen die proberen de passie in hun relatie terug te vinden: „We communiceren nu op een heel andere manier.” Salsa is meer voor mensen die vinden dat de Nederlandse cultuur niet sensueel genoeg is, en die behoefte hebben aan een paar uur per week waarin de verhoudingen tussen man en vrouw wel duidelijk zijn. „Ik moest echt léren om mezelf te laten leiden!” Vrouwen die op klassiek ballet gaan doen dat omdat ze denken dat ze iets hebben laten liggen toen ze op hun dertiende zijn gestopt. En nu blijkt het te laat om het been nog achter het oor te krijgen. Afrikaans dansen straalt uit: ik doe het allemaal zelf wel, ik ga niet meer zitten wachten op een vent.

Laatst zei iemand tegen mij: „Ik vind lindy hop wel iets voor jou.” Ik probeer er nog achter te komen of dat een compliment is.

Schrijver en cabaretier Paulien Cornelisse schrijft op deze plek elke week over mensen en wat zij doen.