Keihard werken, dan cashen. En dan: niets

foto Katrijn van Giel

Geld is leuk. Als dat de grootste ambitie in je leven is, je drijfveer, dan moet je zeker ondernemer worden en je bedrijf verkopen. Maar als er meer belangrijk voor je is, dan kun je toch beter twee keer nadenken.

Ik was 45 toen ik de eerste helft van mijn productiemaatschappij, IDTV, verkocht. Dat was in 1995, en dat was een andere tijd. Toen was dat nog helemaal niet gebruikelijk. Ik begon in 77: ik ging tv-producentje spelen, een vak dat toen nog nauwelijks bestond, ik heb het helpen vormgeven. In de jaren 90 werd IDTV de tweede grootste van Nederland, na Endemol, met programma’s als Lingo, Taxi en liveconcerten.

Ik was in Miami om een televisiebeurs te bezoeken. Daar stapte ineens iemand op me af, een volslagen onbekende: „U bent toch Harry de Winter?” Ja, ben ik. „Van IDTV?” Klopt. „Ik ben van Chrysalis Records en ik heb interesse om uw bedrijf te kopen.” Nou, je komt nogal wat blabla tegen op die beurzen – ik was niet onder de indruk. Oh, zei ik, en wat ga je me dan betalen? „60 miljoen.”

Onwerkelijk.

Een paar weken later stonden ze met tien man op de stoep. Ik keerde mezelf in die tijd een salaris van 2.200 gulden in de maand uit, dus als iemand dan met miljoenen staat te zwaaien... Het was een wereldwonder.

Ik verkocht 49 procent. Dat was helemaal goed. Ik bleef de baas. Win-win: je casht een deel, maar houdt zelf de zeggenschap. Je wordt beloond voor alle moeite die je al die jaren in je bedrijf hebt gestopt, maar je blijft wel je eigen toko runnen. Heerlijk, maar het duurde niet lang. Er was namelijk een clausule ingebouwd dat ik binnen vijf jaar de rest zou verkopen. Voor ik het wist, stond ik te onderhandelen over het restbedrag.

De tweede helft van IDTV werd gekocht door mediabedrijf VNU. Opeens was het allemaal voorbij. Het was mijn bedrijf niet meer. Ik had geld natuurlijk, en nogmaals, geld is leuk. Je gaat reizen, je koopt huizen… Maar dan wat? Pensionado worden? Ik was te jong.

Ik heb het vaak zien gebeuren. Ondernemersvrienden die keihard werkten, vroeg cashten, pensioneerden en toen: niets. Waar moet je heen met al je ambities?

Als ik jonge mensen adviseer, en dat doe ik vaak, dan zeg ik altijd: wat jouw bedrijf je bedrijf maakt, is niet alleen het concept. Dat is omhulsel. Het gaat er vooral ook om dat jij erin zit, wat jij ermee doet, wie jij aanneemt. Een onderneming moet geleid worden door een ondernemer, niet door een werknemer van een aandeelhouder. Ook als ik zelf met andere bedrijven praat over koop: ik ben alleen geïnteresseerd in een minderheid. Anders verdampt hun ambitie.

Ik zie met lede ogen aan wat er met mijn toko gebeurt. En let wel: het gaat niet slecht, hè? Maar het had beter gekund, en ik had dat moeten doen.

Je bedrijf, dat is je kind. IDTV is mijn kind. En nu zie ik het bij iemand anders opgroeien. Een voogd met wel dertig kinderen, dus die heus niet zo goed op de mijne let.

Opgetekend door Thomas Rueb

Harry de Winter (64) is mede-eigenaar en producent bij televisieproductiemaatschappij Sarphati Media.

    • Harry de Winter