Gedreven Van Morrison gaat ten onder in te grote zaal

Een mooie setlist, een uitstekende band, een zanger die prima bij stem was. Van Morrison leek het allemaal goed voor elkaar te hebben toen hij gisteren kordaat het podium op stapte, saxofoon in de aanslag. En toen sloeg alles dood, in een zaal die ongeveer tien keer te groot was voor de 68-jarige Ierse popveteraan.

„Jammer dat hij niks zegt”, verzuchtte een mevrouw op de derde rij. Daarmee sloeg zij de spijker op de kop, want behalve mooie muziek maken deden Van Morrison en zijn band niets om te rechtvaardigen dat ze in een immens rockpaleis speelden in plaats van een intieme concertzaal. Hooguit stonden er meer publieksfavorieten dan anders op het repertoire, maar met Gloria in mineur en een Here comes the night zonder meeklapmoment bereik je de achterste tribune van de Ziggo Dome niet.

Jammer, want aan Van Morrisons zang en spel lag het niet in jazzy versies van oude nummers en een band die in een oogwenk kon worden omgetoverd in een big band, waarin hij zelf de altsaxofoon speelde.

Bevlogen keuzes voor nummers als Jackie Wilson said en het Astral Weeks-hoogtepunt The way young lovers do hadden prachtig geklonken in Carré of de Doelen: zalen van het formaat dat deze beheerst spelende band had aangekund.

Het verzandde in deze holle ruimte waar zelfs de Queens Of The Stone Age met spectaculaire lichtshow onlangs op hun bek gingen. Te groot, te sfeerloos, te cynisch geld verdienen aan fans die een mooiere ambiance hadden verdiend.

Jan Vollaard

    • Jan Vollaard