Thee van een ton

Zo’n zakje? Dat mag geen thee heten De ware theeliefhebber neemt de tijd en drinkt thee van handgeplukte blaadjes Daar hangt wel een prijskaartje aan: voor 25 gram ben je zo een paar tientjes kwijt

Illustratie Thinkstock

Mijn leven is onlangs ingrijpend veranderd. Nou ja, als het gaat om theedrinken dan. Dat krijg je ervan als je een dag op stap gaat met theekenner Cedric Lepelblad om theewinkels te bezoeken. „Wat is je favoriete thee?”, is het eerste wat hij vraagt. Schoorvoetend beken ik dat dat een smaakje met veel kruiden is, te koop bij een bekende supermarktketen voor nog geen euro per tien zakjes. Wel staat het woord ‘thee’ op de verpakking.

We gaan meteen een doosje kopen. Op een rustig plekje snijdt Lepelblad het zakje open en strooit de inhoud op mijn schrijfblok. „Maar je drinkt helemaal geen thee!”, roept hij schaterend uit. Hij kauwt op wat verschillende bestanddelen. Kruidnagel. Nootmuskaat. „Dit zijn alleen maar kruiden, er zit geen molecuul thee in. En zie je die glinsterende stukjes? Smaakversterkers.”

Thee mag alleen thee heten, legt Lepelblad uit, als die is gemaakt van de theeplant, de camellia sinensis sinensis of de camellia sinensis assamica. Zo niet, dat is het een kruideninfusie.

Meisjesthee, noemt Lepelblad dat. Omdat kruideninfusies zo heerlijk ruiken. „Het is overigens een misverstand dat theedrinken vooral iets is voor vrouwen. Mannen gaan ervoor zitten, hebben geduld voor alle handelingen die je moet verrichten om écht goed thee te zetten. Laatst nog belde een directeur van een bedrijf. Hij had thee gekocht in Cambodja en wil die met mij drinken. Zodat hij optimaal kan genieten van wat hij drinkt.

„Vrouwen willen iets makkelijks en snels in een zakje. Of high tea, lekkere taart en kletsen, verder geen gedoe. Echte thee en alle technische dingen die daarbij komen kijken, zoals de juiste watertemperatuur, thee wassen, kopjes verwarmen, is veel meer een mannending.”

Echte thee is voor mannen

Al jaren importeert Lepelblad thee uit Azië voor zijn ‘theebelevingen’: een combinatie van een theeproeverij en theeceremonie voor gezelschappen waarbij hij thee schenkt zoals het hoort, zelfgemaakte taart serveert en een lezing geeft over thee.

Thee wordt trendy, merkt hij. De theebars en theewinkels schieten als paddestoelen uit de grond. „Steeds meer mensen kopen losse thee. Nou ja, of kruideninfusies.”

Ook koffieketen Starbucks opende onlangs zijn eerste theebar, in Manhattan. Met wel héél bijzondere smaken: Chocolate Chai Tea Latte (a warm blend of spices, black tea, creamy cocoa and steamed milk. Topped with whipped cream) en Shaken Iced Passion Tea Lemonade (an infusion of hibiscus and natural tropical flavors, mixed with lemonade and hand-shaken with ice), om er maar een paar te noemen. De multinational wil toe naar driehonderd tea bars in de hele wereld om zo een stukje van de enorme omzet (jaarlijks wordt wereldwijd circa 65 miljard euro uitgegeven aan thee) mee te pikken.

Echte thee is niet goedkoop. En zeker Chinese thee niet: de blaadjes van de Chinese theeplant zijn zó fijn dat ze met de hand geplukt moeten worden. Blaadjes van theestruiken in India, Bangladesh en Sri Lanka zijn grover en kunnen machinaal worden geoogst. „Steeds meer boeren gaan over op kruisingen met groter en sterker blad, dat ze machinaal kunnen oogsten. Maar ik proef het verschil.”

Voor 25 gram handgeplukte thee betaal je in Nederland makkelijk 15 euro. Maar 35 euro per 25 gram komt ook voor, volgens Lepelblad, die vertelt dat je 4 tot 6 gram nodig hebt voor een liter thee.

„In Melbourne is een theezaak waar je 1.000 dollar voor een kopje thee betaalt. Zelf heb ik thee gedronken die 100.000 euro per kilo kost. En toen ik laatst mijn leverancier in China belde om een pond Jin jun mei-thee te bestellen, bleek hij maar 400 gram te hebben. Dat was de hele oogst van één plantage! Per 40 gram bleek die thee ruim 12.000 euro te kosten! Toen heb ik toch maar ‘nee’ gezegd.”

‘Fukushima’ was een theeramp

Die peperdure thee wordt gedronken door de elite, cadeau gegeven aan zakenrelaties of geëxporteerd naar de Arabische wereld en vorstenhuizen, weet Lepelblad. „De Britse koningin heeft haar eigen thee bijvoorbeeld, ik weet helaas niet wat ze daarvoor betaalt.” Goede thee, volgens Lepelblad, zit globaal tussen de 40 en 120 euro per ons.

Met die prijzen is het geen wonder, volgens Lepelblad, dat het gebruik van pesticiden toeneemt, want boeren willen een hogere opbrengst. Het wordt dus steeds moeilijker om biologische thee te krijgen. „En de kernramp van Fukushima was natuurlijk ook een catastrofe voor thee! Theeplanten zuigen namelijk alles in hun omgeving op. Toevallig had ik net een grote hoeveelheid Japanse thee ingekocht. Die heb ik ingevroren, want de prijs zal zeker stijgen.”

Theekenner Cedric Lepelblad verzorgt theebelevingen voor groepen of individuen. Vanaf 35 euro p.p. Inl: clteas.com