Politieman van Afrika tegen wil en dank

Opnieuw heeft Frankrijk militairen naar Afrika gestuurd om een situatie die gevaarlijk uit de hand is gelopen onder controle te brengen. Begin dit jaar verdreven Franse troepen rebellen die banden met Al-Qaeda hadden uit het noorden van Mali – waarna een VN-missie aantrad om te helpen het land verder te stabiliseren. Nu hebben de Fransen ook het voortouw genomen in de Centraal-Afrikaanse Republiek, die in chaos dreigt weg te zakken doordat milities er massaal burgers vermoorden.

De Franse president Hollande mag in eigen land een uitgesproken zwakke indruk maken, op het wereldtoneel treedt hij doortastend op. Dat dwingt respect af. Al maanden geleden luidde Frankrijk de noodklok over de situatie in het Afrikaanse land. Zonder een stevige buitenlandse interventie is de spiraal van geweld niet meer te doorbreken. Een Afrikaanse vredesmacht is daartoe duidelijk niet in staat gebleken. En de ongeveer 600 Franse manschappen die Parijs al eerder had gestuurd, waren vooral belast met bewaking van de luchthaven van de hoofdstad Bangui.

Donderdag stemde de VN-Veiligheidsraad in met een nieuwe, grotere missie. Frankrijk breidde zijn troepenmacht ter plaatse meteen fors uit, tot 1.600 man, om de Afrikaanse vredesmacht bij te staan. Ook Afrikaanse landen leveren extra troepen (uiteindelijk moeten het er 6.000 worden), maar het zal voorlopig toch vooral van de Franse militairen afhangen of de missie een succes wordt of niet.

Het is een moeilijke en riskante, maar ook erg belangrijke missie – om humanitaire én geopolitieke redenen. De vrees dat de slachtpartijen in volkerenmoord uitmonden, is reëel. En voorkomen moet worden dat de anarchie in het land de hele regio destabiliseert.

Frankrijk heeft een beladen verleden in Afrika – als voormalige koloniale macht en later als steun en toeverlaat van wrede en corrupte dictators. Maar de recente interventies hebben een heel ander karakter. Ze vinden plaats met een mandaat van de VN, in samenwerking met landen uit de regio en met lokale steun. Bovendien streeft Parijs ernaar de troepen snel weer terug te trekken, al blijkt in Mali wel hoe moeilijk dat kan zijn.

Frankrijk zegt niet de politieman van Afrika te willen zijn. Maar helaas zijn de landen van de Afrikaanse Unie zelf niet in staat voor de veiligheid in hun regio te zorgen. De VS zijn huiverig zich in nieuwe militaire avonturen te storten en vinden bovendien dat Europa meer verantwoordelijkheid moet nemen voor problemen in de eigen achtertuin. De meeste Europese landen zijn echter vooral druk bezig met bezuinigen op hun krijgsmacht. De daadkrachtige Franse opstelling is daarom welkom en verdient steun.