Opinie

    • Arjen van Veelen

Antismeetsisme

‘MART SMEETS SCHOFFEERT JOODSE SCHILDER’, kopte De Telegraaf gisteren op de voorpagina. Al snel volgden tientallen andere media.

‘Mart Smeets beledigt Jood’

‘Mart Smeets wekt Joodse toorn’

‘Mart Smeets: alfa-man én Jodenhater?’

Alle ballen op Mart. Wat had hij misdaan?

In het televisieprogramma Sterren op het Doek was hij geportretteerd door de Joodse schilder Joop Rubens. Over zijn portret had hij opgemerkt: „Dit is een bestraffend Amstelveense Joodse manier van kijken.”

Daarmee had hij zich volgens De Telegraaf „de woede van de Joodse gemeenschap” op de hals gehaald. Ik ken iemand uit die gemeenschap; die had niets gemerkt, hoewel het programma al dagen was uitgezonden (het ging dit weekend vooral over een inzamelingsactie voor een overleden meisje).

Dit leek artificiële verontwaardiging achteraf. Zoals met Gordon, die een Chinees had beledigd: pas dagen later, na enkele Engelstalige berichtjes, werd Nederland boos, met terugwerkende kracht. De enige verifieerbare boze was de kunstschilder in De Telegraaf. Op de dag van de opname, in september, had hij niks gezegd; daarna had hij zijn woede kennelijk maandenlang bedwongen.

Gister schreef columnist Maxim Februari in NRC Handelsblad over „morele klassenjustitie”: dat je in NRC wel, maar op RTL niet flauwe grappen mag maken over, bijvoorbeeld, vrouwen of Chinezen. Mooie analyse, die onder andere verklaart waarom er nauwelijks ophef was over het flauwe Chinezen-filmpje van Hans Teeuwen laatst. En het verklaart de reeks van publieke terechtstellingen van allerlei ‘racisten’, die de elite toch al liever kwijt dan rijk was: Spijkerman, Gordon, René van der Gijp. Een soort wraakoefening. Payback time van hoog tegen laag. ‘Smeets versus Kunstschilder’ is dan een uitgemaakte zaak.

Toch is dit meer dan ‘morele klassenjustitie’, meer dan hoog en laag. Er is een McCarthy-achtige klopjacht gaande op iederéén die niet tot op moleculair niveau politiek correct is. Zelfs de goedbedoelenden raken nu de laserstralen van het verborgen racisme.

Vorige week bijvoorbeeld de Amsterdamse GroenLinks bestuurder John de Raet, die iets doms tweette over Mandela. Dom – niets meer of minder. Goedbedoeld zelfs, hij was verbaasd dat de WK-loting meer aandacht kreeg dan Mandela. Ook hij werd verbaal gelyncht, heette „mongool” en „complete sukkel” op mijn Facebook-timeline. Want fuck nuance. Fuck goedbedoeld. En fuck context.

Emmers zout per slakje. Correctheid per raketwerper. Bijzonder onaangenaam. En het gekke is dat die kwets-detectoren zo zijn afgesteld dat ze enerzijds de meest verfijnde foutjes geraffineerd oppikken, maar tegelijkertijd de grootste brokken doorlaten.

Neem Smeets. Je hoeft hem niet lief te hebben, maar als er één iemand de afgelopen jaren mikpunt van ongefundeerde en ongeremde hoon was, dan hij. Te oud. Te dik. Te zelfverzekerd. Bah, oprotten van onze buis! Ik heb die uitzending nog eens teruggekeken. Groenteman tegen Smeets: „Je bent een oude man hoor!”

Schilder Joop Rubens op de vraag van de presentatrice of hij van Smeets was gaan houden: „Neee, absoluut niet. Nèèh.” Nee, stel je voor.

Gister noemde Yoeri Albrecht Smeets op radio 1 „een volledig door zichzelf geobsedeerde etter”. In commentaarpanelen heet hij „complete lul”, „klootzak”, „vreselijk mens” en „Dik Vet Vies Varken”. Ik citeer nu de mildere epitheta.

Antismeetsisme is onze norm.

    • Arjen van Veelen