Wederopstanding Welten in de hitte van Tucumán

De Nederlandse hockeysters hebben vannacht in Argentinië de eerste Hockey World League gewonnen. Voor Lidewij Welten werd het een glorieuze comeback.

Frederique Derkx (links) vecht een duel uit met de Australische Georgie Parker in de Hockey World League-finale. Foto AFP

Jarenlang leek het allemaal vanzelf te gaan bij de Nederlandse hockeyvrouwen. Een wereldtitel, tweemaal olympisch goud, een wereldtitel, Europees kampioen. Die indrukwekkende reeks werd dit jaar ruw afgebroken met een totaal onverwachte en onnodige derde plaats op het EK in het Belgische Boom.

Maar afgelopen week, in de hitte van het Argentijnse binnenland, liet de ploeg van bondscoach Max Caldas zien dat de doorgaans begaafde speelsters ook het karakter van een kampioen bezitten. In de finale van de eerste editie van de Hockey World League in Argentinië won Nederland afgelopen nacht met 5-1 van Australië, nadat het team bij rust nog tegen een achterstand had aangekeken. Het tweejaarlijkse toernooi, dat uit een groot aantal voorronden bestaat, is bedoeld om kleinere landen vaker tegen grotere hockeynaties te laten spelen.

Geen speelster die de Nederlandse wederopstanding meer belichaamde dan Lidewij Welten: de hockeyster van Den Bosch werd, tot haar eigen schrik, na een geweldige week uitgeroepen tot beste speelster van het toernooi, nog voor de Argentijnse publiekslieveling Luciana Aymar.

Welten (23), op haar achttiende al in het bezit van olympisch goud (Beijing 2008), kende na haar tweede olympische titel (Londen 2012) een moeilijke periode. Ze kampt al enkele jaren met een telkens terugkerende bilblessure, en afgelopen zomer kreeg ze de rekening gepresenteerd voor haar tegenvallende spel: bondscoach Caldas vond haar niet meer goed genoeg voor het Nederlands elftal en deed geen beroep meer op haar voor de derde ronde van de Hockey World League én het EK in Boom.

Voor het toernooi in Argentinië keerde ze terug in de ploeg en was gebrand op een „frisse herstart”, zoals ze dat noemde. „Ik denk dat ik dit misschien even nodig had om er weer helemaal vol voor te gaan, het plezier terug te krijgen”, zei Welten na de finale tegenover de NOS.

Nederland en Australië maakten aanvankelijk geen geweldig schouwspel van die finale, mede doordat de verzengende hitte in San Miguel de Tucumán zijn tol had geëist bij veel speelsters. Australië, nummer vijf op de wereldranglijst, nam al vroeg de leiding uit een strafcorner. Ondanks een aantal kansen voor Maartje Paumen, Roos Drost en Welten kon Nederland pas in de tweede helft iets terugdoen. Zoals zo vaak brak toernooitopscorer Paumen de ban met een strafcorner, waarna Drost de Australische ploeg op achterstand zette (2-1). Dankzij Kitty van Male en opnieuw Paumen liep de ploeg van Caldas uit naar 4-1.

Vooral de vijfde Nederlandse treffer, van Welten, was van uitzonderlijke schoonheid. Vier minuten voor tijd onderschepte ze op haar eigen helft de bal na een risicovolle pass in de Australische defensie. Welten speelde de bal te ver voor zich uit, onderschepte hem nog een keer bij de uitlopende keepster Rachael Lynch, hield hem een paar keer hoog op de rand van de cirkel, omspeelde twee verdedigsters en de keepster en sloeg vervolgens keihard binnen: 5-1.

Nederland kreeg waar het recht op had in Argentinië, maar de zwaarste klus hadden de hockeysters een dag eerder al geklaard, in een bloedstollende halve finale tegen het thuisland. Nederland kreeg Las Leonas pas na shoot-outs op de knieën, nadat beide ploegen in de reguliere speeltijd op 2-2 waren blijven steken. Nederland was meer succesvol in de shoot-outs, mede door een misser van Aymar, die afgelopen weekeinde nog wel voor de achtste keer werd uitgeroepen tot beste speelster van de wereld. Overigens miste Welten ook een shoot-out, nadat Drost, Willemijn Bos en Paumen voor Nederland hadden gescoord.

Caldas, volop in voorbereiding op het WK van volgend jaar in Den Haag, was in zijn geboorteland uitgelaten over de prestatie van zijn speelsters. „Deze groep is ongelooflijk hongerig”, zei hij tegen Studio Sport. „Er zat nog steeds energie in de tank. We wilden onszelf de kans geven dat te laten zien.” Caldas zei verder dat hij zich na het mislukte EK in Boom minder zorgen maakte over zijn ploeg „dan de buitenwereld”.

    • Rob Schoof