Indierock met een beetje Afrika bij Rina Mushonga

Het zou raar zijn als zijn naam niet was gevallen, dat vond ook zangeres Rina Mushonga. Dus tegen het einde van het concert eerde ze Nelson Mandela, op dat moment was hij 24 uur eerder overleden. ‘Madiba’ had enorme invloed op haar, zei ze. „Maar het volgende liedje heeft niets met hem te maken. Mijn andere liedjes eigenlijk ook niet. Ik zing meestal over gekken.”

Het is typisch voor de Zimbabwaans-Nederlandse Mushonga. Zuidelijk Afrika is aanwezig in haar muziek, maar veel dominanter is het rockende indie-geluid. Ondersteund door toetsen, elektronica en gitaren vormt ze een act voor de serieuzere popfestivals. Haar sterkste wapen, een diepe, bijna mannelijke stem, wordt verder aangedikt met achtergrondzang en orkestrale effecten.

Een enkele keer was vrijdagavond haar Afrikaanse achtergrond expliciet hoorbaar, zoals in de ritmes van Jungles en vooral in het galmende gitaarspel in Eastern Highlands. Die nummers zijn ook meteen een proeve van haar kwaliteiten als songwriter. Mushonga leidt haar publiek langs de vertrouwde paden van de alternatieve popliedjes, maar is niet bang om op zijn tijd buiten de lijntjes te spelen. De combinatie van haar indrukwekkende stem en het gelaagde geluid, wellicht een invloed van Ben Howard-producer Chris Bond met wie ze haar plaat opnam, maakt Mushonga’s sound behoorlijk zwaar. Ook de uptempo nummers ontlokten geen uitzinnige reacties aan het publiek in het Amsterdamse MC Theater. Maar de aandacht hield ze moeiteloos vast met haar geweldige strot, soms schreeuwend, dan weer fluisterend. Liedjes over gekken, geschreven door iemand die heel goed weet wat ze doet.

    • Leendert van der Valk