Hoe de ‘gekke mier’ Texas terroriseert

De Nylanderia pubens, oftwel: de crazy Rasberry ant. Afbeelding uit Gotzek D, Brady SG, Kallal RJ, LaPolla JS (2012) The Importance of Using Multiple Approaches for Identifying Emerging Invasive Species: The Case of the Rasberry Crazy Ant in the United States

Wees gewaarschuwd. Het is niet ondenkbaar dat je bij het lezen van dit stuk uit The New York Times jeuk krijgt. Maar het fascinerende verhaal over de crazy Rasberry ant - een invasieve soort mier die sinds 2002 hele huizen in Texas overneemt - is dit kleine ongemak waard.

Daarnaast is de jeuk die je wellicht krijgt niets vergeleken met wat de slachtoffers van deze mier meemaken. De ‘gekke mier’ dankt zijn naam aan de willekeurige, niet-lineaire bewegingen die het maakt. Tegelijk met duizenden en duizenden andere mieren. Hele huizen worden overgenomen. Bewoners worden gek. Of wennen er aan dat er continu mieren op hun lichaam zitten.

De situaties die worden geschetst in het verhaal lijken overdreven. Maar als schrijver Jon Mooallem voor het eerst zelf de mieren ziet, merkt hij hoe erg het is.

“Soon ants were spiraling up the tongues of my sneakers, onto my sock. I tried to shake them off, but nothing I did disturbed them. Before long, I was sweeping them off my own calves. I kept instinctively taking a step back from some distressing concentration of ants, only to remember that I was standing in the center of an exponentially larger concentration of ants. There was nowhere to go. The ants were horrifying — as in, they inspired horror. Eventually, I scribbled in my notebook: “Holy [expletive] I can’t concentrate on what anyone’s saying. Ants all over me. Phantom itches. Scratching hands, ankles, now my left eye.” Then I got in my car and left.”

Maar waar komt de mier vandaan? En wat voor mier is het eigenlijk? En wat valt er tegen te doen? Moaallem gaat op onderzoek uit en spreekt uitgebreid met Tom Rasberry, de ontdekker van de mier en vele slachtoffers, waaronder Mike Foshee. Op deze video laat hij je de little bastards zien.

Lees het hele verhaal van Jon Mooallem bij The New York Times (4.885 woorden, ongeveer 22 minuten leestijd).

    • Lex Boon