Gooi een atoombom op Iran

Hoe gevaarlijk is Iran? Daarover kan je natuurlijk twisten, en dat gebeurt ook. Werkt het nou aan een atoombom, of niet? Is het een dodelijke bedreiging voor zijn omgeving, of niet? Of iets daar tussenin. Sinds de internationale gemeenschap vorige maand een interim-akkoord met de islamitische republiek sloot over haar nucleaire programma is die toon alleen maar harder geworden.

Met name bij de tegenstanders van dat akkoord. Dat is wel logisch, want de voorstanders hebben hun zin gekregen en kunnen nu op die lauweren rusten (zou dat eigenlijk lekker rusten? Moet daar niet een betere uitdrukking worden gevonden, vraag ik me opeens af). Maar logisch of niet, in het Amerikaanse Congres worden opmerkelijke uitspraken gedaan. Nu weten we allemaal dat het Congres net als zijn bondgenoot Israël niets ziet in een akkoord met Iran tenzij dat de totale ontmanteling van zijn nucleaire programma omvat. De Republikeinse senator Mark Kirk bijvoorbeeld vergeleek de deal met Iran met Chamberlains appeasement van nazi-Duitsland voor de Tweede Wereldoorlog. Maar hoe bijzonder is zo’n uitspraak helemaal? De Israëlische premier Netanyahu heeft al zo vaak geroepen dat Iran een nucleaire holocaust in de zin heeft.

Maar ik was enigszins verbaasd over de bezwaren van de Democratische Afgevaardigde Brad Sherman tegen de levering van onderdelen voor Iraanse passagiersvliegtuigen. Dat kon niet wegens de sancties die Iran tot nucleaire en andere concessies moeten dwingen, maar het interimakkoord maakt het weer mogelijk. Doordat de verouderende Iraanse vliegtuigen niet optimaal kunnen worden onderhouden, storten er nogal wat neer: sinds het leveringsverbod in 1996 van kracht werd zijn 1.700 mensen bij Iraanse vliegtuigongelukken om het leven gekomen.

Heel goed, aldus Afgevaardigde Sherman, inderdaad een aanhanger van de oppositiesekte Mujahedeen-Khalq. Hij zag „geen reden om de Iraniërs te helpen die vliegtuigen in de lucht te houden”. Stort maar lekker neer, Iraniërs.

Ook interessant: de uitspraak van de Republikeinse Afgevaardigde Duncan Hunter dat hoe dan ook een militair conflict met Iran onvermijdelijk is en dat Amerika dan atoomwapens moet inzetten. „Als Iran aanvalt, moet je het met tactische nucleaire wapens doen, en hen een decennium of twee, drie achterop zetten”, zei hij vorige week.

Hunter was niet de eerste die een atoomaanval bepleitte. Dat was een paar weken vóór het interimakkoord de Amerikaanse miljardair Sheldon Adelson. Even duiden: Adelson is een steunpilaar van rechtse pro-Israëlgroepen. Hij adviseerde de Amerikaanse regering eens met Teheran te bellen. Als de telefoon werd opgenomen, moest ze zeggen: „let op”, en dan een atoombom midden in de Iraanse woestijn laten vallen. „Dan zeg je: de volgende komt midden in Teheran terecht. Het is het enige taal die ze begrijpen.”

Hoe Amerikanen Iran aanmoedigen inderdaad een atoombom te bouwen.

    • Carolien Roelants