Eenvoudige studiehulp doet wonderen

Medische studenten die onvoldoende bagage hebben om goed te kunnen studeren, dreigen uit te vallen in hun eerste jaar. De Britse onderwijskundige Kalman Winston (1965)(48) ontwierp een module ‘Essentiële vaardigheden voor levenslang leren’ voor ondermaats presterende medische studenten en ontrafelde wat deze studenten terug op de rit zet.

Moeten studenten die de studie niet aankunnen niet gewoon stoppen?

„Niet als je een bredere, diverse groep van dokters wilt, in plaats van een elitegroep van mensen uit de middenklasse. Dokters hebben te maken met een gevarieerde populatie patiënten. Het is dus belangrijk om een verscheidenheid aan studenten naar medische beroepen te trekken. Bovendien is in veel landen een tekort aan dokters. Op de universiteit waar ik werkte, Ross University Medical School op het Caraïbische eiland Domenica, zijn de selectiecriteria niet streng. Er komen mensen met allerlei etnische en sociaal-economische achtergronden. Er is wel een selectiemechanisme. Studenten die na het eerste semester geen enkel vak hebben gehaald, moeten vertrekken. Studenten die nog wel een paar vakken hadden gehaald, kregen met deze module een kans.”

Op welke manier hielp u hen?

„In groepjes van zes studenten leerden ze studievaardigheden, bijvoorbeeld hoe ze moesten plannen, hoe ze zich konden voorbereiden op colleges, met meerkeuzevragen werken. Ze bespraken elkaars werk en ideeën en leerden nadenken over de manier waarop ze leren. De resultaten zijn verrassend goed. Voordat we dit deden, zakte bijna de helft van de studenten ook de tweede keer voor hun eerste semester, en haalde maar 38 procent later zijn eerste artsexamen. Met deze module haalde 91 procent het eerste semester, en 61 procent het artsexamen.”

Wat is doorslaggevend voor succes?

„Het feit dat de cursus verplicht is, tweemaal per week, twaalf weken lang. Wie de docenten waren maakte ook een groot verschil. We namen hun lessen op en analyseerden wat ze deden. De ervaren docenten leverden betere resultaten. Dat kwam doordat zij beter begrepen hoe de opleiding in elkaar zit. Ze daagden de studenten ook meer uit, over hun taalgebruik, hun formuleringen, hun logica. Ze hadden hogere verwachtingen van hen. En wat de onervaren docenten nooit deden, was de voorbeelden die gebruikt werden, generaliseren naar algemene inzichten.”

Kleine klassen, ervaren leraren, zo kan iedereen dokter worden!

„Niet iedereen, je moet wel gemotiveerd zijn. Er zijn nog steeds mensen die het niet halen. Het zou inderdaad ideaal zijn als iedere student deze vaardigheden in kleine groepen zouden leren, maar dat kost geld. Op de Britse Bangor University waar ik studie-adviseur ben, hebben we nu standaard een cursus zoals deze voor studenten elektrotechniek.”

Niki Korteweg

Kalman Winston verdedigt zijn proefschrift op 12 december om 16.00 uur aan de Universiteit van Maastricht.