Dansers die met rubberen lenigheid een dweil najagen

Minder dansant mag het zijn, theatraler moet het worden. Dat is, kortweg, de artistieke koers die directeur Paul Lightfoot voor het Nederlands Dans Theater in gedachten heeft. Het jongste programma kan worden beschouwd als een illustratie van die beweging wég van de puur ‘choreografische dans’. Vooral het aantrekken van de Argentijnse Gabriela Carrizo is veelbetekenend: samen met Franck Chartier richtte zij Peeping Tom op, de groep de afgelopen tien jaar succes na succes scoorde met een theatrale mix van slapstick tot en met operazang.

In The Missing Door is de Peeping Tom-signatuur herkenbaar in de locatie – een wat nondescripte huis- of hotelkamer met veel deuren – en in de zeven personages (heer des huizes, vrouw, dienstmeisje, majordomus), die soms lijken te leven in een gestolde tijd, dan weer met rubberen lenigheid in een virtuoos enkelzwikken uitbarsten, een dweil najagen of als een pop worden gemanipuleerd.

Het stuk is, aldus het programmaboek, in ‘co-creatie’ met de dansers ontstaan, en mogelijk is dat een verklaring voor een structuur van solootje hier, duetje daar. De diepere lagen, teksten en contrasten die het werk van het duo Carrizo-Chartier een emotionele en spirituele kwaliteit verlenen, ontbreken in elk geval.

Carrizo’s bedoeling de laatste, hallucinante minuten van een stervende man te verbeelden, blijft steken in voorspelbare grapjes, lollige geluidseffecten en maffe loopjes, die zonder strakke dosering en dramaturgie onverschillig laten. Volgende keer – met Chartier? – hopelijk beter.