Bariton Dietrich Henschel in zonovergoten landschap

Een breed projectiescherm boven het podium van de Rotterdamse concertzaal De Doelen, daaronder het Rotterdams Philharmonisch Orkest en de bariton Dietrich Henschel. Na Wagners Siegfried Idyll, een welluidend beeld van geïdealiseerde liefde en huiselijk geluk, zingt Henschel op indringende wijze veertien smartelijke liederen van Hugo Wolf over een aan een onmogelijke liefde lijdende mens, zoekend naar loutering en verlossing. Twaalf teksten zijn van de negentiende-eeuwer Eduard Möricke, een dominee die goeddeels was verstoken van menselijk geluk en eeuwig verlangend dichtte over de verstoten Peregrina. Twee teksten zijn afkomstig uit Wolfs Spanisches Liederbuch.

De prachtige en intrigerende filmbeelden van Clara Pons zijn triptieken van het verloren paradijs en vormen veertien kruiswegstaties. We zien Henschel, met steeds Peregrina in zijn radeloos gepassioneerde gedachten, zich in golvende, bosrijke en zonovergoten landschappen, overgeven aan een Imitatio Christi: het Laatste Avondmaal, de voetwassing, de zweepslagen, het kruis. Het geheel is een hoogst bijzondere klassieke clip. Maar wat de film toevoegt neemt het duister in de zaal weer af: teksten meelezen kan helaas niet.