Column

Aai me, aai me

PSV is een club in rouw.

Na de domper tegen Vitesse (2-6) stonden de

spelers aangeslagen op het veld. Coach

Phillip Cocu vertelde zijn team dat het

thuispubliek hoe dan ook bedankt moest

worden.

Een handvol spelers liep met lood in hun schoenen naar de tribune. De jongens van de harde kern hadden voor de zoveelste keer geen waar voor hun geld gekregen. Een paar weken terug stond de fanatieke aanhang nog klaar om het elftal inclusief begeleiders te kielhalen.

Wat schoot je als supporter na dit duel op met het vernielen van je stoeltje of het uitschelden van spelers?

De vredelievende toon in het stadion was al gezet tijdens de minuut stilte voor Nelson Mandela, een vrijheidsstrijder die de bitterheid van het bestaan vaak beantwoordde met een toegestoken hand en van het overwinnen van tegenslag zijn levenswerk maakte.

Vanachter de reclameborden vertroetelden de supporters de droevige spelers. Er werd volop gewreven over alle denkbare plekken. In Rusland worden mannen bij het vertonen van dergelijke handelingen tijdens een sportevenement linea recta naar een koude politiecel overgebracht.

Maar dit was het zachte Nederland. Of beter, Brabantse mildheid.

De spelers stonden als aanhalige poezen met hun rug naar de tribune gekeerd, in krolse houding om nog meer gestreel te ontlokken. Wat kwamen die voetballers tekort bij de Eindhovense club?

Met name powerhouse Memphis Depay liet het zich allemaal lekker aanleunen. De aanvaller had het shirt in het publiek geworpen en stond klaar – voor het grijpen, zeg maar – in zijn strakke, rode onderhemdje. Alle spieren van zijn bovenlijf kregen een beurt.

Ook Florian Jozefzoon gaf zich over aan de liefdesbetuiging van de supporters. De speler knuffelde met de menigte. Zelfs de Zuid-Koreaan Ji-Sung Park – ooit door Guus Hiddink ontdooid en ingewijd in de wereld van de aanraking – ging helemaal op in de erotische massascène.

Aai me, aai me.

Het tafereel achter het doel hield minutenlang aan. Is de spanning van het moeten winnen dan zo ondraaglijk bij PSV?

Bij gebrek aan een vaderfiguur zochten de spelers troost bij hun fans. Op zoek naar warmte na een kille zaterdagavondpartij. Cocu was niet naar de supporters achter het doel gelopen. Iedereen in het stadion had hem ook wel een groepsknuffel gegund. Of liever nog, drie punten. Of één punt, dan was de ellende nog te dragen geweest.

In rouw blijven hangen helpt geen mens verder. Een voetballer moet beseffen dat je alleen door te voetballen uit een dal kunt klauteren.

Het aaien schonk de PSV-spelers voor even troost, maar een blik op het scorebord en het schaamrood stond weer op de kaken.