41 jaar, en in supervorm

Ook in Berlijn belandde Claudia Pechstein op het podium De Duitse routinier is in vorm in het jaar van de Winterspelen En ze strijdt nog altijd voor eerherstel, na haar omstreden dopingschorsing

Redacteur Schaatsen

Om 12.30 uur draait een grote Hummer met banden zo breed als van een vrachtwagen de ingang binnen van het Berliner Sportforum, bakermat van vele sportsuccessen van de voormalige DDR. ‘Team Mission Sochi 2014’ staat op de flanken, sponsornamen doen de rest. Chauffeur Matthias Grosse parkeert brutaal recht voor de hoofdingang van de ijsbaan en houdt het portier open voor zijn levenspartner Claudia Pechstein. De 41-jarige schaatsster is terug in Berlijn voor de wereldbekerwedstrijden. Terug op de plaats waar ze als jong meisje ooit begon. En iedereen mag het weten.

Dopingschorsing

Na haar omstreden dopingschorsing in 2011 was Pechstein nooit beter dan nu. Ze won dit seizoen in Calgary direct de eerste wereldbekerwedstrijd, als oudste ooit. Vanaf dat moment stond de vijfvoudig olympisch kampioene bij elke drie of vijf kilometer op het podium. Dit weekend in Berlijn was er zilver op de drie kilometer, in 4.02,96. Nooit reed ze op haar thuisbaan sneller. „Blijkbaar ga ik alleen maar harder schaatsen naarmate ik ouder word”, lachte ze.

Stralend loopt ze drie dagen lang door het Sportforum. High five met een suppoost, klopje op de schouder van een buitenlandse coach, alle tijd voor een foto of handtekening. Haar oude coach Achim Franke, bijgenaamd ‘der Goldschmitt’, op het ereterras. Langs de baan familie en vrienden. Unsere Sonneschein, werd Pechstein als DDR-talent ooit genoemd. „Ja, je ziet haar hier lachen en stralen”, zegt Matthias Grosse langs de baan. „Maar achter die lach zit veel wat de mensen niet zien. Claudia heeft in de jaren dat het moeilijk was zo hard getraind en zoveel gehuild. Het waren zware tijden.”

Vier jaar geleden voelde Pechstein zich een paria in Berlijn. Buitenlandse concurrenten en trainers gaven graag een trap na aan de vermeende dopingzondaar uit de voormalige DDR, als eerste ter wereld twee jaar geschorst wegens afwijkende waarden in haar biomedisch paspoort. De Nederlander Jan Dijkema, vicevoorzitter van de internationale schaatsbond ISU, meed elk contact. Gefrustreerd schreeuwde Pechstein haar onschuld van de daken. Gevolg: een verbroken relatie en gedachten aan zelfmoord, onthulde ze in 2011 in haar biografie Von Gold und Blut. Tot ze Grosse ontmoette.

„Ik hoorde uit het Umfelt van Pechstein dat ze geholpen moest worden”, vertelt de in de DDR opgegroeide Grosse, die na de Wende succesvol handelaar werd in onroerend goed. „Ik ben haar gaan helpen. Daaruit is alles voortgekomen. De strijd was niet gemakkelijk, de Duitse pers was bepaald niet op onze hand. Nog altijd moet Pechstein vechten in Duitsland.” Het doel? In Sotsji alsnog meedoen aan haar zesde Spelen, een tiende olympische medaille winnen, een Duits record. En vooral: genoegdoening krijgen voor een in eigen ogen onterechte schorsing.

Slag na slag wint het onverschrokken duo, in de Duitse pers wel ‘Bonnie en Clyde’ genoemd. Met manager Ralf Grengel, schoonzoon van oud-coach Franke, en een team van gerenommeerde advocaten komen ze steeds dichter bij eerherstel. Wetenschappers stelden een erfelijke bloedziekte vast ter verklaring van de te hoge bloedwaarden. Sinds haar comeback geeft Pechstein haar waarden zelf aan bij de dopingcontroleurs. Te hoog? De ISU doet niets. Zie je nou wel dat de straf in 2009 onterecht was, stelt het Duitse kamp. Zestig prominente Duitse topsporters onderschreven in oktober een petitie, nadat eerder honderd schaatsers wereldwijd al hun steun aan Pechstein hadden betuigd. Ook de Bundespolizei, haar werkgever, schaarde zich achter de schaatsster.

Alleen de ISU blijft volharden in het standpunt van een terechte schorsing. Kamp-Pechstein eiste in september bijna 4 miljoen euro schadevergoeding, in januari is de volgende zitting van het hof in München. „Ze schorsen tegenwoordig sporters met terugwerkende kracht”, zegt Gerd Heinze, voorzitter van de Duitse schaatsbond. „Dan moeten ze ook sporters met terugwerkende kracht kunnen vrijspreken.” Ook de Duitse bond heeft Pechstein achter zich, stelt Heinze. „Als de sport uitgaat van het eerlijkheidsprincipe moet Pechstein worden gerehabiliteerd.”

Schop onder de kont van ISU

Tot die tijd strijdt Pechstein door. Elk succes op het ijs ziet ze als „een schop onder de kont van de ISU”, zoals ze in Calgary stelde. Motivatie in overvloed. En weinigen kunnen zichzelf zo pijnigen als zij, verzekert coach Franke (73). Wie kan in één training drie keer achtereen een drie kilometer voluit gaan? „Vorig seizoen vielen het EK en WK allround wat tegen. We hebben zes weken hard getraind in Berlijn en bij de WK afstanden behaalde ze twee keer brons. Dat zegt alles over haar ambitie. Ook voor Sotsji.”

Langs de ijsbaan vecht haar partner Matthias mee. Vanaf het inrijden elke ronde oogcontact. Hand op het hart als zijn geliefde naar de start rijdt, luidkeels brullen tijdens de race. En na afloop minutenlang in elkaars armen en daarna in triomftocht door de hal. Ook de driedaagse Pechstein-show in Berlijn voelt volgens Grosse als een zege op de ISU. „Wij zullen net zolang vechten tot we hebben gewonnen.”

    • Maarten Scholten