Procedurejunk

Zoals het een procedurejunk past, dacht de KNVB meteen aan actie tegen de bizarre verpotting van Frankrijk bij de WK-loting. Het verbaasde me hooglijk dat Frans Timmermans nog niet, in groot ornaat zijner publiciteitsgeilheid, per privéjet op Sepp Blatter was afgestormd. Voor deze clochard bij geboorte is niets te gek, als er maar zeventien tv-zenders tegelijk zijn.

Onzin? Ook goed.

Klaagland Nederland hield zijn hart vast voor de WK-loting. Alleen bondscoach Louis van Gaal droomde hardop van de Groep des Doods. Hij dacht aan een groepsfase met Brazilië, Duitsland, Spanje en Nederland. Desnoods met Argentinië, Italië en België. In Honduras had Louis geen zin.

Wat een opgeklopte potneurose, die loting voor het WK.

Het leek wel oorlog. Hij wel, hij niet. Er zat geen spat gezamenlijkheid in die algebraïsche ceremonie. En presentatrice Fernanda Lima ten spijt ook grandeur noch aristocratie. Terwijl alles waarin de FIFA zich begeeft de suggestie van le grand chic oproept. Wat heet: van de betere mens. Uiteraard meer in dromen dan in cijfers.

De zuurtegraad waarmee de Nederlandse delegatie de WK-loting tegemoet ging, was ondraaglijk. Wat een verwend, verongelijkt volkje. Gescleroseerd in vermoedens van achterbaksheid en manipulatie. Nou, dat zegt iets over het zelfbeeld van deze natie.

Napalm is een geringere straf.

Louis van Gaal is een meester in het oproepen van rampenscenario’s. Zijn jukbeenderen zijn dan altijd een etalage van verve en flair. Zo ook gisteren in Brazilië. De bondscoach was opvallend spraakzaam en openhartig. Alsof hij bestraald was door genade van een nieuw land. Alsof ook hij geboren was met samba in de knoken.

Nooit eerder zag ik hem zo aimabel als op deze vrijdag in Costa do Sauípe. Ik dacht zowaar aan een haardvuur in Noordwijk. Plankje kaas, glaasje Averna. En daaromheen madame Truus in bikini.

Waarom ook niet?

Toch zei Louis dat dit WK weinig met voetbal had te maken. Hij sprak over een toernooi van omstandigheden, niet van tegenstanders. Weg positiespel, doordekken, knijpen, looplijnen en bravoure.

Eerst een thermometer, dan bidden.

Een voetbalnatie die in gebedstand een WK-loting aanschouwt, vliegt er natuurlijk in de eerste ronde uit. Terecht. Voor Van Gaal zijn kou, hitte, reistijd, hersteltijd, kortom omstandigheden beslissend voor het WK-parcours van Oranje. Haal er dan ook de menstruaties van je spelersvrouwen bij, zeg. Alles is omstandigheid, niets van het leven benadert de werkelijkheid. Het is niet toevallig dat zoveel topsporters zich op twitter herkenden in de iconische eeuwigheid van Nelson Mandela.

Ultieme gelovige in omstandigheden.

Heerlijk dat Nederland het al in de eerste wedstrijd mag opnemen tegen wereldkampioen Spanje. De pretenties van koninkrijken staan op het spel. Oude rekeningen moeten vereffend worden. En er is arrogantie versus erbarmen. Spanje is in Nederlandse ogen een besmet Euroland. Niet dat ze het zelf zoveel beter doen, maar stigmatiseren zit in het pakket van identiteitszoekende Nederlanders.

Dan helpt voetbal.

Oranje is nog steeds kolonisator in de verbeelding van voetbalhistorie. Maar bij de WK-loting was geen hand van Ruud Gullit en Marco van Basten aanwezig, wel die van Mario Kempes, Zinedine Zidane, Lothar Matthäus...

Een godenrijk in de polder is toch anders dan in Rio.

Ik hunker naar het WK. Naar strand en bal, naar Rio en Bahia, naar graffiti van Pelé, Garrincha, Cafu, Ronaldo. Om nog te zwijgen van de geachte afgevaardigde Romário.

Teken aan de wand voor zelfvertrouwen: Brazilianen zijn matig met tattoos. Iedereen denkt dat ze alleen maar buitenkant zijn, maar juist niet dus. Achter samba liggen stillevens. Hunkering naar eeuwigheid, vooral.

Schriftuur te lezen in het zand.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.

    • Hugo Camps