Kerst

Column // Georgina Verbaan

Op 15 juli gingen er piepjes af op mijn telefoon. Een herinnering: „NU beslissen WAT we WANNEER doen met Kerst en dit aan familie als voldongen feit presenteren!” Ik vermoed dat ik dit, naar lucht happend, heb ingetikt terwijl ik zat te wachten tot de alprazolam zijn werkzaamheden startte. Een angstremmer die ik met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid even daarvoor in een keuken vol vieze vaat en schalen uitgedroogde mandarijnen met kruidnagels erin met een glas lauw geworden Meursault richting darmvlokken had gestuurd. Noem het een terugkerende traditie. Ik zag deze herinnering toen ik op een kleedje in het park de wijnopener zocht, en heb het toen snel weg geklikt. Als je bikinibroekjes in billen ziet verdwijnen, wil je niet nadenken over de uitputtingsslag die december heet.

Over de verbeten koppen met maaiende elleboogjes als oren en snelle, venijnige voetjes die zich door winkels vol andere verbeten koppen heen wurmen, op zoek naar rommel die niemand nodig heeft maar waar iedereen vriendelijk voor bedankt. „De biografie van René van der Gijp. Interessant. Sorry, is er nog punch?” Het valt ons in Nederland ook wel erg rauw op ons dak, die hele Kerst. Na twee maanden met elkaar overhoop te hebben gelegen over zwarte piet moeten we zodra die ouwe hipster weer met zijn baard tussen de mottenballen ligt over op het ‘wij-gevoel’. Omdat zo’n samensmelting niet vanzelf gaat, worden we overgoten met zoete troep. Muziek bijvoorbeeld. Met belletjes. Gedraaid door dj’s die vanwege hun zittende beroep de laatste drie weken niet eten. Ja, ik weet dat het voor het goede doel is. En dat je om die reden niet mag zeggen dat je je eenzaam voelt van heel veel mensen samen voor een goed doel. Maar het heeft er wat van weg dat iedereen zijn jaarlijkse checklist afloopt en er collectief achterkomt dat er nog ‘een stukje naastenliefde’ mist. „Snel jongens! Loop jij even langs het Glazen Huis? Ga ik in de rij voor de kiloknaller!” Ja, ik zeur. Maar in Engeland hebben ze vanaf 11 november de tijd om in de sfeer te glijden, en omdat ik niet zou dúrven voorstellen Sinterklaas te vervroegen ga ik dit weekend mijn paarse nepboom al uit de garage plukken. De ‘we’ in de herinnering is geen ‘we’ meer, maar is nu opgesplitst in twee personen die een derde delen. Een Kerstpuzzel met nog meer stukjes. Ademhalen, slokje, kerstbal rechthangen, slokje.