Ghiggia heeft weer lot in hand

Vertegenwoordigers van acht wereldkampioenen bepalen het speelschema van komende zomer

Braziliaanse politiemensen tonen aan de media hoe zij zich voorbereiden op eventuele veiligheidsproblemen tijdens het WK, onder andere in de volkswijken. Foto AP

Alcides Ghiggia dompelde Brazilië in 1950 in diepe rouw. De Uruguayaan was de verpersoonlijking van de Maracanaço, zoals de verloren WK-finale in het Maracanã-stadion sindsdien in Brazilië wordt genoemd. Ghiggia is vandaag op 86-jarige leeftijd in Costa do Sauípe een van de acht eregasten bij de loting voor het WK voetbal van 2014 en heeft zo voor even opnieuw het lot van Brazilië in handen. De 32 deelnemende landen worden verdeeld over acht groepen. De in totaal 64 duels worden in twaalf verschillende speelsteden afgewerkt. De finale is op 13 juli in het Maracanã.

Bij de oudere Brazilianen zit de nederlaag van 63 jaar geleden nog altijd diep. „Elke plaats heeft zijn onherstelbare nationale ramp, zoiets als Hiroshima. Onze catastrofe, ons Hiroshima, was de nederlaag tegen Uruguay in 1950”, zo vatte de schrijver en voetballiefhebber Nelson Rodrigues de enige WK-finale die ooit in Brazilië werd gespeeld samen. Sinds de gewonnen finale van de Confederations Cup afgelopen zomer tegen Spanje, gelooft Brazilië in een nieuw sportief succes.

Brazilië is nu al de meest succesvolle voetbalnatie ter wereld. Het land bracht met Edson Arantes do Nascimento – oftewel Pelé – de beste speler aller tijden voort en werd wereldkampioen in 1958, 1962, 1970, 1994 en in 2002. Brazilië stond als organiserend land echter in de schaduw van Duitsland, Italië, Frankrijk en Mexico. Landen die het grootste sportevenement ter wereld al twee keer binnen hun landsgrenzen hadden. Brazilië schaart zich komende zomer ook in dat rijtje.

De Brazilianen kregen het WK als voorlopig laatste land nog toegewezen op basis van een rotatiesysteem. Begin 2003 kondigde de FIFA al aan dat het kampioenschap van 2014 naar Zuid-Amerika zou gaan. In december 2006 stelde het land zich officieel kandidaat. Een paar dagen later volgde de kandidatuur van Colombia, maar een paar maanden later werd dit bid weer ingetrokken. Tot teleurstelling van de FIFA bleef er zo slechts één kandidaat over. Onder toeziend oog van Luiz Inácio da Silva kreeg het land in 2007 een tweede WK toegewezen. De voormalige president was op 16 juli 1950 vier jaar oud. Ook hij wil ‘de noodlottige dag’ uit zijn systeem verbannen.

De Zuid-Amerikaanse grootmacht wilde aantonen dat het land ondanks de veiligheidsproblemen, het gebrek aan een goede infrastructuur en het ontbreken van moderne stadions in staat zou zijn om het WK tot een succes te maken. Voor de eerste keer wordt een WK in twaalf verschillende steden gespeeld. Voor de loting van vanmiddag stond alleen vast dat het gastland als groepshoofd van poule A op 12 juni de openingswedstrijd in São Paulo zal spelen. Naar verwachting zal het stadion daar pas in april klaar zijn.

Ghiggia zal samen met de voormalige wereldsterren Geoff Hurst (wereldkampioen met Engeland in 1966), Mario Kempes (kampioen met Argentinië in 1978), Lothar Matthäus (Duitsland, 1990), Zinedine Zidane (Frankrijk 1998), Cafú (Brazilië 2002), Fabio Cannavaro (Italië 2006) en Fernando Hierro (Spanjaard die tussen 1990 en 2002 vier WK’s speelde) bepalen hoe het speelschema eruit zal zien.

Toeval of niet, de geschiedenis leert dat gastlanden opvallend vaak worden ingedeeld bij minder goede tegenstanders. Zo werd Mexico in 1970 aan El Salvador gekoppeld. Spanje lootte in 1982 Honduras. Mexico speelde in 1986 in de eerste ronde tegen Irak. Frankrijk speelde in 1998 in eigen land tegen Saoedi-Arabië en Zuid-Afrika. Zuid-Korea zat in 2002 met Polen, Portugal en de VS ook niet bepaald in een poule des doods.

Eigenlijk vormden alleen de WK’s van 1978 in Argentinië en in 2010 in Zuid-Afrika uitzonderingen. De Argentijnen stuitten juist op deze door corruptie omgeven editie op Italië, Frankrijk en Hongarije. Zuid-Afrika kwam in een groep met Frankrijk, Uruguay en Mexico en werd als gastland direct uitgeschakeld. Een dergelijke afgang zou nog meer pijn doen dan de verloren WK-finale van 1950.

    • Koen Greven