Deze mensen zijn Rotterdam

Naomi van Heck (19) fotografeert dagelijks opvallende Rotterdammers Zo treft zij het karakter van de mensen die de stad bezielen Deze ‘Humans of’-projecten zijn wereldwijd een groot succes

Illustratie Thinkstock

‘Naóóómi! Wát een mooie ketting heb je om. Ben je foto’s aan het nemen? De volgende keer zorg ik dat ik er weer fabulous uitzie!” Met een kleine pirouette en een nonchalante zwaai keert de jongen zich op z’n hielen om en wandelt verder.

Naomi van Heck (19) lacht, bijna verontschuldigend. Het is de zóveelste persoon die haar in een uur tijd op straat in Rotterdam staande houdt. Oordopjes gaan uit en fietsen worden gestopt om haar even gedag te zeggen. En iedere keer weer diezelfde vraag: of ze aan het fotograferen is.

Sommige mensen die gedag zeggen zijn vrienden, vertelt ze, terwijl ze verder richting de Oude Binnenweg loopt. Maar het leeuwendeel zijn mensen die ze ooit op de foto heeft gezet voor haar doorlopende fotoproject Humans of Rotterdam. Inmiddels heeft ze al meer dan 250 Rotterdammers vastgelegd. Daardoor is ze, zo waarschuwde ze al van tevoren, zelf een bekend gezicht in Rotterdam geworden. Helemaal als ze haar camera, een Canon EOS 7D die ze vorig jaar kocht van haar studiegeld, heeft omhangen.

Naomi heeft haar Humans of Rotterdam gespiegeld aan Humans of New York, een geroemd fotoproject van fotograaf Brandon Stanton. De Amerikaan fotografeert sinds 2010 dagelijks meerdere opmerkelijke New Yorkers. Met succes: zijn Facebookpagina stevent intussen richting de twee miljoen likes en onlangs verscheen er een koffietafelboek met zijn mooiste portretten en meest opmerkelijke verhalen.

In de zomer van 2012 vroeg Naomi Stanton via een mailtje of ze zijn project mocht kopiëren naar haar thuisstad Rotterdam. Ze behoorde toen, samen met Humans of Praag en het inmiddels opgeheven Humans of Den Haag, tot de eersten die het fenomeen oppikten. Stanton ging akkoord.

Inmiddels telt alleen Nederland al vier Facebookgroepen van ‘Humans of...’. De Amsterdamse met meer dan 100.000 likes is veruit het populairst, gevolgd door die van Naomi met 15.000. ‘Humans of’ is een wereldwijd succes: er lopen tot in het Indiase Lucknow fotografen rond die hun stad in ‘mensen’ proberen te vangen.

Bijna alle ‘Humans of’-fotografen zijn verenigd in een eigen Facebook-groep, de Humans of Humans-groep. De 19-jarige vindt de toon van haar collega-fotografen niet altijd even prettig. Het gaat sommigen van hen, zo heeft ze het gevoel, vooral om het aantal likes dat ze weten te behalen. „Niet dat veel likes hebben niet leuk is, maar het gaat mij om de foto’s.”

Dat wordt vandaag nog maar eens bevestigd: in de ruim twee uur die ze door Rotterdam rondwandelt, vindt ze slechts één inwoner bijzonder genoeg om een foto van te nemen. „Soms loop ik uren rond en fotografeer ik helemaal niemand”, legt ze uit. Uitleggen waarom iemand niet geschikt is, vindt ze lastig. „Ik weet in een oogopslag of het ‘ja’ of ‘nee’ is, puur op gevoel. Al moeten ze natuurlijk wel openstaan voor de buitenwereld. Mensen die strak op hun telefoon kijken, spreek ik niet eens aan.”

Het zijn de details die het bij Naomi goed doen. Bij de enige persoon die ze vandaag fotografeert, een grijzige man met een houten stok vol Free Tibet-stickers, zijn het zijn leuke jasje en zijn oorbelletje die haar opvallen. „Het is een kwestie van goed opletten. Zo had ik laatst een oud vrouwtje dat er in eerste instantie heel gewoon uitzag. Maar wie beter keek, zag dat ze enorm haar best had gedaan op haar outfit. Ze had een mooie sjaal, een bijpassende tas. Daar word ik blij van.”

Eén van Naomi’s favoriete portretten is van een man met een groeistoornis en zijn kleindochter. „Ze waren even groot en vormden één lijn. Dat was zo’n mooi beeld.”

Wat de oorspronkelijke Humans of New York zo bijzonder maakt, zijn de citaten die Stanton aan de New Yorkers die hij fotografeert weet te ontfutselen. Het lukt de fotograaf altijd om zijn onderwerpen in een paar zinnen iets persoonlijks en veelal hartverscheurend moois te laten zeggen. Stanton zelf zegt dat hij daar soms twee maar nooit meer dan tien minuten voor nodig heeft.

„Het is zo knap hoe hij dat doet”, zegt Naomi. „Zelfs een op het eerste gezicht vieze zwerver blijkt altijd weer een enorm ontroerend verhaal te hebben.” Zelf vindt ze dat ze nog niet zo goed is in dat gedeelte als dat haar New Yorkse voorbeeld is. „Ik begin meestal met de vraag waar ze naar op weg gaan of wat ze gaan doen.” Maar, zo merkt Naomi iedere keer weer, Rotterdammers praten lang niet zo gemakkelijk als hun New Yorkse tegenhangers. Ze lacht. „Ik moet nog even oefenen dus.”

Bekijk nog meer foto’s op facebook.com/HumansOfRotterdam

    • Anke Meijer