Vergeet de Bad Sex Awards: tijd voor een ‘bevredigende leeservaring’

Manil Suri won deze week de Bad Sex Award, de door Literary Review uitgereikte prijs voor slechtste seksscène in een roman. Volgende week de uitreiking van de Nederlandse equivalent van de prijs. Voor de beste literaire seksscène.

De initiatiefnemer van de prijs, de Nederlandstalige recensiewebsite recensieweb, zegt zich liever bezig te houden met ‘seksscènes die ons een bevredigende leeservaring opleveren’. Voor de ‘Recensieweb Beste Seksprijs’, die volgende week maandag in Amsterdam wordt uitgereikt, maken tien Nederlandstalige schrijvers kans: Joost Vandecasteele, Philip Huff, Eva Meijer, Tom Lanoye, Griet Op de Beeck, Robbert Welagen, Joost de Vries, Jamal Ouariachi, Marnix Peeters en Ilja Leonard Pfeijffer.

Een goede literaire seksscène, zo valt op te maken uit de genomineerde scènes, nauwelijks de metaforen (voor een treffende metafoor zie bijdrage Joost de Vries) of andere associatieve verwijzingen die in de genomineerde scènes van de Bad Seks Award overvloedig aanwezig waren. Treffende literaire seksscènes zijn expliciet, teder, of bevatten ‘enig wringwerk’:

Uit: Gelukkige slaven van Tom Lanoye:

“Haar gezicht wiegde telkens mee, alsof ze het stugge hoofdkussen moest uitsmeren met haar hoofd als deegrol. Het andere kussen had ze daarnet al onder haar middel getrokken om haar bekken omhoog te kunnen houden zonder kramp te krijgen. Als de liefde zich aandient moet men zich openstellen.”

Uit: Vele hemels boven de zevende van Griet Op de Beeck:

“Ik voel met twee vingers tussen haar benen: een kaal kutje, helemaal nat. Ik trek haar slip uit, ga voor haar zitten, op mijn knieën, en ik lik haar, eerst met het puntje van mijn tong, plagerig zacht, nadien voluit. Ze kreunt een beetje, heel stil.”

Uit: Natte dozen van Marnix Peeters:

“‘Nu gaan we lekker neuken!’ roep ik uit, ik duw haar met haar buik op de tafel, schuif haar rokje omhoog, het enige wat ze nog draagt buiten haar kousen en schoenen, waarop enig wringwerk volgt, want ik geloof nooit dat iemand dáár al ooit iets meer dan een vinger in gestoken heeft, zo nauw is dat natte ding.”

Uit: De republiek van Joost de Vries:

“Ze pijpte met een aanvalskracht zoals ik die nog nooit in real life had ervaren, ze viel mijn lul aan als een gameshowkandidaat die voor vijftienhonderd euro een bord schapeningewanden moet eten, lange halen, snel thuis.”

Uit: La Superba van Ilja Leonard Pfeijffer:

“Met mijn wijsvinger volgde ik de zachte lijnen van het subtiele reliëf van haar knie. Ik liet mijn hand afdalen naar de zachte, kwetsbare huid van haar knieholte, waar ik heel even verwijlde om de moed te vinden om met mijn volle hand haar kuit te omvamen.”

Alle scènes zijn op recensieweb terug te lezen.

    • Roderick Nieuwenhuis