Niet geheel vrijwillig afscheid van een dodo

Ferry Mingelen inDen Haag Vandaag (1984).

Mart Smeets, die volgende maand 67 wordt, verklapte gisteren in De Wereld Draait Door (VARA) dat hij in 2014 voor de NOS weer de Tour de France zal volgen. Maar voor Ferry Mingelen, volgende week 66, viel het doek gisteravond definitief.

Twan Huys, anchor van Nieuwsuur, zwaaide hem uit met een compilatie van beeldfragmenten. De televisievorst van de Haagse wandelgangen kwam in 1984 bij Den Haag Vandaag, later via Nova bij Nieuwsuur. Toen Mingelen aantrad was Ruud Lubbers net premier. We zagen heel wat haarmodes en decors voorbijkomen in het overzicht, en zelfs beelden uit die periode van luttele dagen in 2003 dat Nova werd gepresenteerd door Matthijs van Nieuwkerk en Felix Rottenberg.

Mingelen was een pionier in het personaliseren van de parlementaire tv-verslaggeving, die voor zijn komst werd gedomineerd door overwegend tamelijk kleurloze specialisten. Ook Mingelen lette op het handhaven van een afstandelijke, onpartijdige toon, die we sinds een geslaagde imitatie door Thomas van Luyn kenschetsen met een beurtelings overhellen naar links („aan de ene kant”) en rechts („aan de andere kant”).

Maar hij is wel een in goed gedoseerde understatements formulerende autoriteit die door het publiek vertrouwd wordt, net als bij RTL de iets minder aimabel ogende Frits Wester.

Een dag eerder nam collega Rutger Castricum in PowNews al afscheid van Mingelen, met een slechts licht badinerend vraaggesprekje. Het feestvarken vond dat niet zo prettig, maar zoals wel vaker bood hij Castricum weerwerk. Hij constateerde dat het Rutger niet was gelukt zijn plaats in te nemen, en dat Rutger in dat geval politieker zou moeten worden dan eerder deze week in het duw- en trekwerk met Martin Schulz, de Duitse voorzitter van het Europarlement, op bezoek in de Tweede Kamer. Het hinderlijk volgen van een politicus met de vraag waarom hij een autist is, dat is voor Mingelen een gruwel.

Zijn vertrek is niet vrijwillig, zei Mingelen openlijk in de laatste crosstalk. Maar we waren nog niet van hem af, was de daarop volgende belofte. Ze zouden bij Omroep MAX wel gek zijn om ondanks licht gemor hier en daar nog steeds immens populaire vakmannen als Smeets of Mingelen niet op te pikken. De gepensioneerde Philip Freriks en Maarten van Rossem doen het heel goed als quizcoryfeeën bij De Slimste (NCRV).

Als je dertig jaar bij de Nederlandse omroep werkt, ben je een dinosauriër. In andere landen zijn 70ers, soms zelfs 80ers in hoog aanzien staande anchors. Het is het prerogatief van omroepdirecteuren en zenderbazen om vernieuwing en verjonging door te voeren, zelfs als de kijkers daar niet op zitten te wachten.

Verstandig is die obsessie met jong en anders niet per definitie. Toen vorige week Radio1-zendermanager Laurens Borst en de EO de goed geïnformeerde, degelijke en geestige Elsbeth Gruteke (Dit Is De Dag) de wacht aanzegden, sloten de fans op Twitter in groten getale de rijen. Jonge en brutale honden zijn er genoeg, de nog net niet uitgestorven, beetje ijdele dodo’s van eerder door kennis dan door meningen gevoede journalistiek, die zou je moeten koesteren.

    • Hans Beerekamp