Romantiek via een lunchtrommeltje

Een fout bezorgd lunchpakket leidt tot een originele romance in het Indiase ‘The Lunchbox’. Omdat liefde door de maag gaat.

Niks Starbucks of Subway. In de Indiase hoofdstad Mumbai bezorgen meer dan 5.000 zogeheten Dabbawallahs een veelvoud aan lunchtrommeltjes rechtstreeks van de keuken van de gelukkige huisvrouw naar het kantoor van de gezegende echtgenoot.

Wie de eerste beelden ziet van The Lunchbox, de debuutfilm van de Indiase regisseur Ritesh Batra, en na zijn première in mei in Cannes inmiddels ingezonden voor de Oscars – verbaast zich erover dat zoiets goed gaat. Het systeem van kleurcodes en symbolen dat de ongeletterde Dabbawallahs gebruiken om de trommeltjes op tijd op de juiste plek te bezorgen, fascineerde zelfs Harvard-economen, vertelde regisseur Batra in Cannes. „We maken er wel eens grappen over. Het systeem van de Dabbawallahs is de enige infrastructuur in India die werkt. Harvard-economen berekenden dat er slechts een op de miljoen lunches verkeerd wordt afgeleverd. The Lunchbox is het verhaal van dat ene trommeltje.”

Eigenlijk wilde Batra een documentaire over deze Dabbawallahs maken. Hij dompelde zich een paar weken in hun wereld onder. „Langzamerhand begonnen ze me de verhalen te vertellen over de huizen en de mensen die die lunches bereiden en zo raakte ik steeds meer geïnteresseerd in de wereld achter de lunchtrommeltjes.”

„Mumbai is een megastad”, legt hij uit. „Je hebt als het ware verschillende steden in de stad, afhankelijk van klasse of kaste. Al die werelden bewegen langs en soms door elkaar. Mensen zijn, net als hun lunchtrommeltjes, voortdurend onderweg. Mijn hoofdpersonen, huisvrouw Ila en verzekeringsadministrateur Sajaan, zouden elkaar in het echt nooit tegenkomen. Al was het maar om hun geloof: Sajaan is katholiek en Ila hindoe. Of hun klasse. Maar de gedachte dat er door een klein foutje een wonder kon gebeuren liet me niet meer los.”

Tussen Sajaan en Ila ontstaat een originele romance. De oudere kantoorklerk valt voor Lia via de lekkere hapjes die ze denkt voor haar eigen echtgenoot klaar te maken. Via briefjes in het trommeltje communiceren ze. De wereld van The Lunchbox is analoog en een beetje anachronistisch. „Sajaan werkt in een typisch Indiaas kantoor waar de computer nog geen intrede heeft gedaan. Al hebben we de stapels papier nog een beetje hoger gemaakt. Ik heb een hang naar het verleden. Ik ben niet zo oud, maar wel heel nostalgisch”, aldus Batra.

„Ila en Sajaan passen niet in de tijd waarin zij leven. Ze zouden in de jaren zeventig veel gelukkiger zijn geweest. Alle ontwikkelingen zijn de afgelopen twee decennia zo snel gegaan dat ik soms denk dat we ze nog moeten verwerken. Het past heel erg in de Indiase traditie om ze niet zomaar te accepteren, maar eerst even na te denken wat al die veranderingen betekenen.”

De filmThe Lunchbox gaat volgende week donderdag in roulatie.

    • Dana Linssen